Αρθρογραφία

Εικαστικός αναστοχασμός

>

Η Αυγή
>
http://www.avgi.gr/article/10970/10496007/eikastikos-anastochasmos
>
>
''Precariousness'' (detail)
>
Έκθεση με τίτλο «Φαντάσματα και άλλες ελαφρότητες»

Της Έλενας Ακύλα

>

Στην έκθεση «Φαντάσματα και άλλες ελαφρότητες», που φιλοξενείται στην Γκαλερί 7, έως τις 4 Ιανουαρίου, η Μάγδα Ταμμάμ παρουσιάζει διαφορετικών διαστάσεων επιτοίχια φωτοκολάζ με επιζωγραφίσεις σε χαρτί. Αντλεί το πρωτογενές υλικό της από βιβλία, τον Τύπο και το Διαδίκτυο, χρησιμοποιεί δηλαδή υπάρχουσες φωτογραφίες και εικόνες που έχουν ήδη τη δική τους ιστορία και τις δικές τους αναφορές.

Η ίδια μάς λέει: «Στις σύγχρονες κοινωνίες του θεάματος, όπου κυριαρχεί η οφθαλμοκεντρική αντίληψη της γνώσης (και της αλήθειας), η όραση έχει την καθολική ηγεμονία. Η δίψα μας για εικόνες είναι ακατάσβεστη. Οι εξεικονισμένες επικοινωνίες, όπως τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το Διαδίκτυο ή οι βάσεις δεδομένων, μας κατακλύζουν με αναρίθμητες εικόνες προς κατανάλωση και ανακύκλωση – αλλά και προς επανεξέταση και νέα χρήση.

Σε αυτήν την ενότητα έργων, οι εικόνες βρίσκονται στο επίκεντρο μιας πρακτικής με αποσπασματικό ή και ελλειπτικό χαρακτήρα. Οι φωτογραφίες κόβονται προσεκτικά, κατά κάποιον τρόπο αποδομούνται. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, η ακεραιότητα του πρωτογενούς υλικού -δηλαδή της ενιαίας φωτογραφίας, της ‘γνήσιας αλήθειας’, του αντικειμένου- εκμηδενίζεται. Παύει να είναι, για παράδειγμα, το τεκμήριο μιας αλήθειας και μετατρέπεται σε μια σειρά από εξαρθρωμένες μικρότερες εικόνες – θραύσματα. Αυτό το πλήθος ‘στοιχείων’ που προκύπτει, αυτές οι σημαντικές και ασήμαντες φωτογραφικές λεπτομέρειες, αλλά και τα κάθε λογής χαρτάκια-θραύσματα που χρησιμοποιούνται (έστω και) για τα μορφολογικά τους προσόντα (τη γραμμή, το χρώμα, την υφή), συναρμολογούνται μεταξύ τους.

Οι σχέσεις που δημιουργούνται μέσα από τη συναρμογή δεν είναι πάντα προφανείς: είναι εκ πρώτης όψεως (και σε μια πρώτη ανάγνωση) αταίριαστες. Το αποτέλεσμα είναι οι καινούργιες διαμορφώσεις, που συγκροτούν πλέον (επινοημένες) αφηγήσεις, να χαρακτηρίζονται από μια διαρκή αμφισημία. Για παράδειγμα, βλέπουμε το προσωπικό και το δυσπρόσιτο να έχει γίνει σχεδόν δημόσιο: με άλλα λόγια, τα εννοιολογικά δίπολα εδώ / αλλού, μέσα / έξω, τοπικό / παγκόσμιο, ιδιωτικό / δημόσιο, ατομικό / συλλογικό εναλλάσσονται διαρκώς και αβίαστα. Οι συνθέσεις κινούνται ανάμεσα στα όρια της σουρρεαλιστικής φαντασίωσης και μιας επινοημένης πραγματικότητας. Έχουν πια μια άλλης μορφής σχέση με τον χρόνο – είναι ά-χρονες, αποστασιοποιημένες, ενατενιστικές (και αναστοχαστικές) ως προς τα πράγματα».

Τα «φαντάσματα», παλιά και τωρινά, μας καταδιώκουν. Παρ’ όλη την «ελαφρότητά» τους, μας βαραίνουν με τη μνήμη και τα φορτία που κουβαλούν. Η Ταμμάμ επιχειρεί να αρθρώσει ένα σχόλιο για τον άνθρωπο ως κοινωνικό υποκείμενο, σε μια συνθήκη πολιτισμικής κρίσης. «Χρησιμοποιεί» τη δύναμη της δημοσιευμένης και αναγνωρίσιμης εικόνας μετατρέποντάς την σε μια νέα εικόνα με τις δικές της αναγνώσεις και νοηματοδοτήσεις, επιτρέποντάς μας νέους συνειρμούς.

 

______________________________________________________

>

«Κουρδιστό Μανταρίνι»: Μια καλλιτεχνική συμβίωση με το φυσικό τοπίο.

>
http://www.avgi.gr/article/10968/7449704/mia-kallitechnike-symbiose-me-to-physiko-topio
>
>
P1010776

Στο φεστιβάλ θα παρουσιαστούν θεατρικά, εικαστικά και μουσικά έργα όπως και περφόρμανς. Μεταξύ των συμμετεχόντων, η Σοφία Φιλιππίδου παρουσιάζει κείμενα από το «Καθώς Ψυχορραγώ» του Ουόλτ Γουίτμαν, ο Αλέξανδρος Μιστριώτης συμμετέχει με αναγνώσεις κειμένων του…

 

Της Έλενας Ακύλα

 

Το «Κουρδιστό Μανταρίνι», ένα συλλογικό φεστιβάλ τέχνης, θα επιχειρήσει στην πρώτη του διοργάνωση, από αύριο μέχρι την Κυριακή, στον υπαίθριο χώρο της οδού Αγ. Σοφίας 2 στην Παλαιά Πεντέλη, να διερευνήσει τη σχέση των καλλιτεχνών με το φυσικό τοπίο, μέσα από μια καλλιτεχνική συμβίωση που αγκαλιάζει σχεδόν όλο το φάσμα των τεχνών.

Στο φεστιβάλ θα παρουσιαστούν θεατρικά, εικαστικά και μουσικά έργα όπως και περφόρμανς. Μεταξύ των συμμετεχόντων, η Σοφία Φιλιππίδου παρουσιάζει κείμενα από το «Καθώς Ψυχορραγώ» του Ουόλτ Γουίτμαν, ο Αλέξανδρος Μιστριώτης συμμετέχει με αναγνώσεις κειμένων του, η Άντζελα Δελιχάτσιου με την ομάδα της θα παρουσιάσουν ένα θεατρικό αναλόγιο με ποίηση του Σεφέρη, η Κρυσταλία Μαγδαληνού, η Ιάνθη Αγγελίογλου, η Βάσια Πασπάλη και ο Γεράσιμος Αβλάμης περφόρμανς, η Αναστασία Παράβα μια νέα ματιά στο θέατρο σκιών, ο Νίκος Καλαμός θα παρουσιάσει την πρώτη Ραψωδία της «Οδύσσειας», η Μαρία Χαλεπλή έναν μονόλογο πάνω στα ποιήματα του Πόε, η Κατερίνα Αντωνάκη, η Ελεύθερία Ραπανάκη, ο Lee Wells, η Αθηνά Κανελοπούλου, η Βάσω Πουρίδου, η Κάτια Καρβέλη, η Τέτη Καμούτση, η Σέβη Κριτικού και ο Mssimo Todini εικαστικά, ο Αντώνης Σταυρινός θα πειραματιστεί με την τρομπέτα του, η Bojana Popadic θα μας μυήσει στον χορό του Butoh κ.ά. Το Σάββατο η βραδιά θα κλείσει με live μουσική από τους Sexy Christians και Swingazoo και την Κυριακή το βράδυ το φεστιβάλ θα ολοκληρωθεί με ένα ντουέτο από ούτι, με τους Rima Oud Duo.

Πώς όμως ξεκίνησε η ιδέα; Η Μάρω Ζαχαρογιάννη, συνδιοργανώτρια του εγχειρήματος μας λέει: «Αποφασίσαμε να παρουσιάσουμε ένα είδος residency. Θέλουμε κατά τη διάρκεια μιας εβδομάδας καλλιτεχνικής συμβίωσης στον υπαίθριο αυτό χώρο να διερευνήσουμε, ως καλλιτεχνικά υποκείμενα, τη σχέση μας με το φυσικό τοπίο και κατά πόσο μπορεί η σχέση αυτή να δοκιμάσει και να εξελίξει το έργο μας».

Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό. Αναλυτικά το πρόγραμμα στο http://www.kourdistomantarini.com.

 

______________________________________________________

>

H Έμιλι Ντίκινσον ως αφορμή

>

http://www.avgi.gr/article/6096608/i-emili-ntikinson-os-aformi

Με αφορμή τη συμπλήρωση 185 χρόνων από τη γέννηση της Έμιλι Ντίκινσον, δύο εικαστικοί, η Εύα Μαραθάκη και η Ελένη Θεοφυλάκτου, παρουσιάζουν στην Ελληνοαμερικανική Ένωση τη δουλειά τους, εμπνευσμένη από τη ζωή και το έργο της ποιήτριας, στο πλαίσιο της έκθεσης «those little anodynes», σε επιμέλεια Γκέλυς Γρυντάκη.

 

Της Έλενας Ακύλα

 

Η Αμερικανίδα Έμιλι Ντίκινσον, γνωστή και ως παρθένα του Άμερστ, θεωρείται μια από τις πιο αναγνωρισμένες ποιήτριες του 19ου αιώνα. Γεννήθηκε στο Άμερστ της Μασαχουσέτης το 1830 και έζησε εκεί ως το θάνατό της το 1886. Προερχόταν από πλούσια, αστική οικογένεια και ανατράφηκε σε αυστηρό προτεσταντικό περιβάλλον. Ο πατέρας της ήταν δικηγόρος και μέλος του Αμερικάνικου Κογκρέσου, η Έμιλι μεγάλωσε σε ένα σπίτι γεμάτο βιβλία και ήρθε από μικρή σε επαφή με τη λογοτεχνία. Όπως μας λέει η Γκέλυ Γρυντάκη: «Στη ζωή της Ντίκινσον υπάρχει μια κανονικότητα και μια μη κανονικότητα, που είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Λίγο πριν την ηλικία των 40 η Έμιλι γίνεται η ίδια αναχωρήτρια μέσα στο σπίτι της και αποφασίζει να μη ξαναβγεί ώς τονθάνατό της περίπου20 χρόνια μετά. Εκεί, σε αυτήν την ιδιότυπη φυλακή, κρυμμένη από τον υπόλοιπο κόσμο και φορώντας πάντα λευκά, γράφει τα ποιήματά της, τα οποία βρίσκει η αδερφή της Λαβίνια μετά τον θάνατό της και φροντίζει για την έκδοσή τους.

Η έκθεση those little anodynes ήταν μια έκθεση που προέκυψε. Η Εύα Μαραθάκη ασχολείται εδώ και πολύ καιρό με το έργο της Ντίκινσον και μπορεί κανείς να διακρίνει συγγένειες με τη δουλειά της Ελένης Θεοφυλάκτου. Η ιδέα γι αυτήν την έκθεση ήρθε φυσικά, καθώς οι ίδιες οι καλλιτέχνιδες με το έργο τους μου έδειξαν αυτήν την κατεύθυνση. Τόσο η Εύα όσο και η Ελένη έχουν ως δημιουργοί μια ιδιότυπη σχέση με την Ντίκινσον. Είναι εικαστικοί διαφορετικοί γενιάς, που όμως μοιράζονται τον ίδιο προβληματισμό σχετικά με τον ρόλο της γυναίκας, τη γυναικεία υπόσταση και σεξουαλικότητα. Στο εικαστικό τους έργο μπορεί κανείς να διακρίνει χιούμορ, μοναξιά, αυτοαναφορικότητα (η Εύα Μαραθάκη αυτοζωγραφίζεται πολλές φορές ως Έμιλι Ντίκινσον), όπως και μια σκοτεινή διάσταση, στοιχεία που υπάρχουν διάχυτα και στο έργο της ποιήτριας».

Με αφορμή τα γενέθλια της Έμιλι Ντίκινσον, η Ελένη Θεοφυλάκτου θα πραγματοποιήσει περφόρμανς, εμπνευσμένη από την ποίηση της Ντίκινσον, με τίτλο Λευκό πάνω σε άσπρο, σήμερα Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου στις 19:00, στο χώρο της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης (Μασσαλίας 22, Κολωνάκι). Στις 19:30, την ίδια μέρα, θα γίνει ποιητικό αφιέρωμα με 11 νέους ποιητές και ποιήτριες που θα συνομιλήσουν με το έργο της Ντίκινσον. Θα ακολουθήσει η πρώτη εκτέλεση τραγουδιών της Αλεξάνδρας Παπαστεφάνου σε ποιήματα της Ντίκινσον (τραγουδά η υψίφωνος Λένια Ζαφειροπούλου).

Τέλος, οι ποιήτριες και ποιητές, οι μουσικοί και οι εικαστικοί θα συζητήσουν μεταξύ τους και με το κοινό για την σχέση των έργων τους με την ποίηση της Ντίκινσον. Θα συντονίσουν η Γκέλυ Γρυντάκη και ο Παναγιώτης Ιωαννίδης.

Η εκδήλωση γίνεται στο πλαίσιο των βραδιών Με τα λόγια [γίνεται], του Παναγιώτη Ιωαννίδη. Η είσοδος είναι ελεύθερη. Η εικαστική έκθεση «those little anodynes, η Έμιλι Ντίκινσον ως αφορμή», θα διαρκέσει μέχρι τις 19 Δεκεμβρίου 2015.

 

______________________________________________________

>
Μικροϊστορίες 2
>
>
http://www.avgi.gr/article/5938724/mikroistories-2
>
Της Έλενας Ακύλα
>
Το Μουσείο Μικρασιατικού Πολιτισμού, ένα μουσείο ιστορικής μνήμης και συλλογικής δημιουργίας, όπου Μικρασιάτες πρόσφυγες έχουν δωρήσει οικογενειακά τους κειμήλια τα οποία φιλοξενούνται στις προθήκες του, κλείνει τα πέντε πρώτα χρόνια λειτουργίας του και μας καλεί να τα γιορτάσουμε μαζί του. Στο πλαίσιο αυτών των εκδηλώσεων και σε συνεργασία με τους εικαστικούς ΕΝ ΦΛΩ και τον Σύλλογο Μικρασιατών Αιγάλεω «Νέες Κυδωνίες» πραγματοποιεί τις «Μικροϊστορίες 2» ως συνέχεια των «Μικροϊστοριών 1» που πραγματοποιήθηκαν στην Art Athina τον Ιούνιο με ιδιαίτερη επιτυχία.Διαφορετικοί καλλιτέχνες θα δομήσουν με το έργο τους μια ολότητα, εμπνεόμενοι από το πολυποίκιλο υλικό που άντλησαν από το μουσείο και θα καλέσουν τους επισκέπτες να συμμετάσχουν στο πολύχρωμο patchwork που θα λάβει χώρα στον εξωτερικό χώρο του μουσείου, όπου εικόνες τυπωμένες, ζωγραφιές μνήμης, φωτογραφίες ανθρώπων που έζησαν στη Μικρά Ασία τυπωμένες σε κομμάτια πανί θα ραφτούν από τους ΕΝ ΦΛΩ, από γυναίκες του Συλλόγου Μικρασιατών Αιγάλεω και από τους επισκέπτες της έκθεσης. Η δράση αυτή μαζί με την έκθεση των έργων στο εσωτερικό του μουσείου παραπέμπουν στη συρραφή ιστοριών, αφηγήσεων, στην μικροϊστορία που φτιάχνει από τα κάτω την ιστορία, την Ιστορία των απλών ανθρώπων. Μια όμορφη συλλογική δράση, που ενώνει την κοινωνία και την τέχνη, που φέρνει στο προσκήνιο τις ζωντανές μνήμες και τις μετουσιώνει μέσω της τέχνης σε πεδίο διαλόγου και προβληματισμού.Οι ΕΝ ΦΛΩ (Εν Φλωρίνη) είναι εικαστική ομάδα που σχηματίστηκε στις αρχές του 2011 και απαρτίζεται από φοιτητές, αποφοίτους και διδάσκοντες της Σχολής Καλών Τεχνών, του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Φλώρινας, του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, με σκοπό να είναι παρούσα με τις δράσεις και τις εκθέσεις της σε καίρια πολιτιστικά δρώμενα της Ελλάδας και της Ευρώπης.Το Μουσείο Μικρασιατικού Πολιτισμού στο Αιγάλεω δημιουργήθηκε το 2010 από τον Σύλλογο Μικρασιατών Αιγάλεω «Νέες Κυδωνίες» και τον Δημοτικό Πολιτιστικό Οργανισμό του Δήμου Αιγάλεω, όπου τα μέλη του συλλόγου εργάστηκαν συλλογικά, συνέλεξαν τα αντικείμενα των παππούδων τους και μας τα παρουσιάζουν στο φιλόξενο προσφυγικό σπίτι που έγινε μουσείο και κόσμημα για το Αιγάλεω.Οι δράσεις θα πραγματοποιηθούν από τις 16 έως τις 18 Οκτώβρη στον χώρο του μουσείου (Καραϊσκάκη 2-4 στο Αιγάλεω) και ώρες: Παρασκευή: 18:30-20:30, Σάββατο: 10:00-13:00 και 17:00-20:00 καιΚυριακή: 11:30-13:30 και 17:00-20:00. Η είσοδος είναι ελεύθερη, ενώ θα υπάρχουν μικρές εκπλήξεις για τους επισκέπτες της έκθεσης. Παράλληλα με τις δράσεις, τα απογεύματα θα συμμετάσχει το 2ο Σύστημα Προσκόπων Αιγάλεω. Η περιοδική έκθεση «Μικροϊστορίες 2» θα διαρκέσει στον χώρο του Μουσείου μέχρι τα Χριστούγεννα. Για επισκέψεις, επικοινωνήστε με την κ. Ντίνα Καλλιοντζή στο τηλέφωνο 6932400228.
>
______________________________________________________
>
>
Το «καταραμένο απόθεμα»: σπατάλη, κατανάλωση, κρίση…
>

 

http://www.avgi.gr/article/5896431/to-katarameno-apothema-spatali-katanalosi-krisi-

ΧΑΛΑΤΣΗΣ 30.9

Με τίτλο δανεισμένο από τον Ζωρζ Μπατάιγ, η έκθεση του Δημήτρη Χαλάτση Το καταραμένο απόθεμα εγκαινιάζεται σήμερα, επιδιώκοντας με κριτική διάθεση να φανερώσει μια διαφορετική οπτική σε ζητήματα όπως αυτό της σπατάλης, της κατανάλωσης και της «ανθρωπιστικής» κρίσης…

 

Της Έλενας Ακύλα, Κοσμά Κέφαλου

 

Η έκθεση, περιλαμβάνει video, εγκαταστάσεις, σχέδια και ζωγραφική, ενώ κατά την αποψινή «πρώτη», στον ανεξάρτητο χώρο της οδού Πραξιτέλους 33, ο Δημήτρης Χαλάτσης θα πραγματοποιήσει performance, στις 9.00 μ.μ.

«Θεωρώ πως η συγκεκριμένη ενότητα έργων έχει αναφορά στα όσα πραγματεύεται ο Μπατάιγ ο οποίος ασκεί κριτική όχι μόνο στο σύστημα και στον καπιταλισμό αλλά και στην τέχνη και την επιστήμη» λέει ο δημιουργός. «Αυτή η κουβέντα εξακολουθεί να είναι επίκαιρη σήμερα, ειδικά στην Ελλάδα της κρίσης και σχετίζεται με την έννοια της ανάπτυξης. Πόσο μπορεί να αναπτυχθεί μια κοινωνία; Γιατί ενώ παράγεται τόσος πλούτος υπάρχει παράλληλα και παραγωγή τόσης φτώχειας;».

Ο Δημήτρης Χαλάτσης γεννήθηκε στην Καρδίτσα το 1969. Σπούδασε ζωγραφική στην Κρατική Ακαδημία Καλών Τεχνών Καρλσρούης, στη Γερμανία, όπου ολοκλήρωσε και τις μεταπτυχιακές του σπουδές στη ζωγραφική. Την έκθεση Καταραμένο απόθεμα (από το ομώνυμο βιβλίο του Μπατάιγ, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις futura σε επιμέλεια Φώτη Τερζάκη) επιμελείται η Βανέσσα Θεοδωροπούλου και αποτελεί την έβδομη ατομική του καλλιτέχνη.

Η έκθεση θα παραμείνει ανοιχτή στο κοινό έως την Κυριακή 18 Οκτωβρίου. Ώρες λειτουργίας: Τρίτη – Κυριακή: 7.00-10.30 μ.μ.

 

______________________________________________________
>
>
Μικρασιατών Ίχνη – Από τη Μικρά Ασία στο Αιγάλεω
>
>
http://www.avgi.gr/article/5770873/mikrasiaton-ixni-apo-ti-mikra-asia-sto-aigaleo#st_refDomain=www.facebook.com&st_refQuery=/
>
Της Έλενας Ακύλα
>
Μια ενδιαφέρουσα νέα κυκλοφορία βιβλίου πραγματοποιήθηκε από τον Σύλλογο Μικρασιατών Αιγάλεω «Νέες Κυδωνίες» με την έκδοση του λευκώματος Μικρασιατών Ίχνη – Από τη Μικρά Ασία στο Αιγάλεω. Στα δεκατρία χρόνια ζωής του, ο Σύλλογος Μικρασιατών Αιγάλεω έχει επιδείξει πλούσιο έργο, με κορύφωση πριν πέντε χρόνια του Μουσείου Μικρασιατικού Πολιτισμού και σήμερα με την έκδοση του παρόντος λευκώματος. Ενός έργου που χρειάστηκε σχεδόν δέκα χρόνια για να υλοποιηθεί από τα μέλη του και τους ερευνητές και συγγραφείς του βιβλίου Αθηνά Δασκαλάκη και Γιάννη Κουτούλια, που με κόπο συγκέντρωναν φωτογραφικό υλικό από τις οικογένειες που κατάγονται από τη Μικρά Ασία και εγκαταστάθηκαν στο Αιγάλεω.Μέσα από τις φωτογραφίες αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης και ο ιστορικός τού μέλλοντος τις διαδρομές που ακολούθησαν οι πρόσφυγες μέχρι να ριζώσουν σε έναν τόπο, στην προκειμένη περίπτωση στο Αιγάλεω. Στις διακόσιες σελίδες του βιβλίου συναντά κανείς εκατόν έντεκα οικογένειες, άλλοτε ντυμένες με τα ρούχα τα γιορτινά και άλλοτε με τα καθημερινά τής βιοπάλης. Φωτογραφίες πριν και μετά το 1922 μας ταξιδεύουν πίσω στον χρόνο. Ένα βιβλίο πλούσιο σε οικογενειακές φωτογραφίες, φωτογραφίες από την προσωπική και κοινωνική ζωή των μελών των οικογενειών και λίγα έγγραφα που πιστοποιούν τον τόπο καταγωγής στη Μικρά Ασία ή την ιδιότητα του πρόσφυγα. Σκόρπιες μικρές ιστορίες ζωής συνοδεύουν κάποιες φωτογραφίες, ενώ περισσότερες και μεγαλύτερες σε έκταση θα φιλοξενηθούν στο επόμενο βιβλίο που ετοιμάζει ο σύλλογος. Στο βιβλίο υπάρχουν και μικρά εισαγωγικά κείμενα που συνοδεύουν την έκδοση και αναφέρονται στη σημασία της φωτογραφίας ως ιστορικό τεκμήριο, στην καθημερινή ζωή στη Μικρά Ασία, στις μαθητικές αναμνήσεις, τις γιορτινές στιγμές, στην εγκατάσταση στο Αιγάλεω, τη γραφειοκρατία και στα επαγγέλματα. Οι τελευταίες σελίδες του βιβλίου καλύπτονται από ένα συνοπτικό γλωσσάρι με τις περιοχές προέλευσης των Μικρασιατών που οι φωτογραφίες τους φιλοξενούνται στην παρούσα έκδοση.Μια όμορφη συλλογική δουλειά, που έγινε με πολύ μεράκι και παράλληλα ένα αποθετήριο μνήμης στην καταγραφή των μικρασιατικών οικογενειών και στο παρελθόν αυτών των ανθρώπων. Ένα δώρο στις επόμενες γενιές των Μικρασιατών για να γνωρίσουν τις ρίζες τους και τη δική τους οικογενειακή ιστορία. Για όποιον ενδιαφέρεται, το βιβλίο διατίθεται στο Μουσείο Μικρασιατικού Πολιτισμού στο Αιγάλεω και στα τηλέφωνα 6972700066 και 6932400228. Ευχόμαστε στο βιβλίο να είναι καλοτάξιδο και στον σύλλογο να συνεχίσει τις όμορφες συλλογικές του δράσεις.Το Μουσείο είναι ανοιχτό κατόπιν ραντεβού. Παράλληλα προσφέρονται ξεναγήσεις σε μαθητές πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης καθώς και σε συλλόγους και άλλους φορείς. Για περισσότερες πληροφορίες και ραντεβού απευθυνθείτε στην κ. Ντίνα Καλλιοντζή, στο τηλ.: 6932400228.Το Μουσείο βρίσκεται στην οδό Καραϊσκάκη 2-4 στο Αιγάλεω.
>
______________________________________________________
>
>
Μια νύχτα στο Ιστορικό Αρχείο της ΕΤΕ
>
>
http://www.avgi.gr/article/5555090/mia-nuxta-sto-istoriko-arxeio-tis-ete
>
Της Έλενας Ακύλα

Η συμμετοχή του Ιστορικού Αρχείου στον εορτασμό της Διεθνούς Ημέρας Μουσείων αποτελεί ιδιαίτερα σημαντικό γεγονός για τη γνωστοποίηση στο ευρύ κοινό του πραγματικά σπάνιου και πλούσιου υλικού του.

Το Αρχείο της ΕΤΕ με τους τρεις μουσειακούς του χώρους αποτελεί χώρο φύλαξης, διαχείρισης και ανάδειξης πολιτιστικών αγαθών. Μέσω των τεκμηρίων που συντηρεί αναδεικνύει την πολιτιστική μας κληρονομιά, διαφυλάσσει μνήμες και ιστορίες.

Με στόχο την πρόσληψη αυτής της κληρονομιάς και την ενεργό συμμετοχή στον χώρο του μουσείου ενός ευρύτερου κοινού αλλά και κοινωνικά αποκλεισμένων ομάδων, το ΙΑ/ΕΤΕ συμμετέχει στον εορτασμό της Νύχτας Μουσείων και συνεργάζεται εδώ και 8 χρόνια με κοινωνικούς και πολιτιστικούς φορείς, γίνεται σημείο συνάντησης διαφορετικών ταυτοτήτων και πολιτισμικών αναφορών. Οι συνεργαζόμενοι φορείς, με το κοινωνικό και πολιτιστικό έργο που ασκούν, ευαισθητοποιούν διαφορετικές ομάδες του κοινωνικού συνόλου (βλ. Σύλλογος Αιγυπτιωτών, Κέντρο Ερεύνης Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών, Δίκτυο για τα Δικαιώματα του Παιδιού).

Είναι πια θεσμός η συνεργασία με το ΚΕΘΕΑ. Μέσα από τις εκδηλώσεις που συνδιοργανώνονται στο Μέγαρο Διομήδη δίδεται από κοινού η ευκαιρία για γνωριμία και αλληλεπίδραση.

Η Μαρία Λεμπέση, υπεύθυνη εκπαιδευτικών προγραμμάτων και πολιτιστικών εκδηλώσεων, μας μιλάει σχετικά και συμπληρώνει:

«Σε έναν συνεχώς μεταβαλλόμενο κόσμο τα μουσεία συνδέουν το παρόν με το παρελθόν, την κατανόηση του εγώ με την κατανόηση του ‘άλλου’, συντηρούν μαρτυρίες ποικίλλων κοινωνικών ομάδων, συγκροτούν ταυτότητες, γνωστοποιούν αντιλήψεις και στάσεις ανθρώπων διαφόρων εποχών. Στις εκδηλώσεις του ΙΑ/ΕΤΕ με αφορμή τον εορτασμό της Νύχτας Μουσείων έχουν συμμετάσχει και κοινότητες προσφύγων και μεταναστών από την Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική.

Σε μια προσπάθεια να επισκεφθούν το Αρχείο και νέοι με ενδιαφέρον για τα πολιτιστικά δρώμενα της πόλης, στις εκδηλώσεις συμμετέχουν πάντα σύγχρονοι καλλιτέχνες (αναγνωρισμένοι και νέοι) με προτάσεις εμπνευσμένες από τους χώρους και το έργο που πραγματοποιείται στο Αρχείο.

Μέσω των παραπάνω συνεργασιών το ΙΑ/ΕΤΕ ανακαλύπτει τρόπους σύνδεσης της καλλιτεχνικής έμπνευσης με τον κοινωνικό προβληματισμό, γίνεται χώρος δημιουργίας, σε διάλογο με την κοινωνία, χώρος συνάντησης του κόσμου της τράπεζας (βλ. ερευνητές διαφόρων ειδικοτήτων, οι μαθητές και οι καθηγητές όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης που συμμετέχουν στα εκπαιδευτικά μας προγράμματα, οι γονείς τους, οι επισκέπτες των εκθέσεών μας, οι εργαζόμενοι στην τράπεζα) με τον κόσμο διαφορετικών κοινωνικών ομάδων, της γειτονιάς, της Αθήνας».

Φέτος το Ιστορικό Αρχείο Εθνικής Τράπεζας ανοίγει τις πόρτες του στο κοινό το Σάββατο 23 Μαΐου από τις 18:00 έως τις 24:00 στο Μέγαρο Διομήδη, όπου και στεγάζεται στην 3ηςΣεπτεμβρίου 146.

Φιλοξενεί την έκθεση 14 σύγχρονων καλλιτεχνών με έργα εμπνευσμένα από τις συλλογές του ΙΑ/ΕΤΕ, τις μόνιμες εκθέσεις του ΙΑ/ΕΤΕ (Η Εθνική Τράπεζα μέσα από τα αρχειακά τεκμήρια και τις συλλογές της, Ιστορία του ελληνικού χαρτονομίσματος – Μια διαδρομή, 1822-2002), την περιοδική έκθεση συλλογών από τεκμήρια της Ασπιώτη – ΕΛΚΑ, εκθέσεις σύγχρονων χαρακτών, οργανωμένες από το Κέντρο Χαρακτικής Αθηνών, την έκθεση εικαστικής κατασκευής του ΚΕΘΕΑ Νόστος – Εξάντας, εργαστήρι εικαστικών, θεατρική παράσταση από τη θεατρική ομάδα του ΚΕΘΕΑ Νόστος – Εξάντας, με αποσπάσματα από το έργο της παγκόσμιας λογοτεχνίας του Αισχύλου Προμηθέας Δεσμώτης, καθώς και το μουσικό δρώμενο με την ομάδα κρουστών και το μουσικό σχήμα «Χορδές» του ΚΕΘΕΑ Νόστος-Εξάντας με μουσικούς αυτοσχεδιασμούς.

Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι 4 Ιουνίου (πρωινά: Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη 10.00-13.00, απογεύματα: Τετάρτη, Πέμπτη, Σάββατο 17.00-20.00, Κυριακή: 12.00-15.00).

Η είσοδος για το κοινό στην έκθεση, αλλά και στις συλλογές του αρχείου είναι ελεύθερη.

>

______________________________________________________

>

 

Τέχνη και πόλη

 

http://www.avgi.gr/article/714123/texni-kai-poli

Από την παρέμβαση του Mmine Group στη Στοά Μπρόντγουεϊ

Οι Arbit City Group είναι μία εικαστική ομάδα που επικεντρώνει τη δράση και τον προβληματισμό της στον δημόσιο χώρο. Η ομάδα συγκροτήθηκε το 2011 στην Αθήνα, από τους Κρήνη Δημοπούλου, Δήμητρα Δημοπούλου, Μανώλη Δασκαλάκη-Λεμό, Γιάννη Μουράβα και Νατάσα Ευσταθιάδη, όταν όλοι τους ήταν ακόμη φοιτητές στη Σχολή Καλών Τεχνών. Για τη δραστηριότητά της μιλούν στην «Αυγή» η Κρήνη Δημοπούλου και ο Μανώλης Δασκαλάκης-Λεμός.

 

Της Έλενας Ακύλα

 

«Η δουλειά μας έχει να κάνει με τη σχέση συλλογικού ασυνείδητου και δημόσιας τέχνης. Το 2011 τυπώσαμε ένα βιβλίο 56 σελίδων που επιχειρεί μια καταγραφή των δρόμων του κέντρου της Αθήνας γύρω απ’ την πλατεία Βάθης και αφορά δρόμους που έχουν πάρει τα ονόματά τους από ξένους φιλέλληνες και διαφωτιστές. Είναι ένα σχόλιο πάνω στη διαδικασία με την οποία δίνεις ένα όνομα σ’ έναν δρόμο προσπαθώντας να μνημονεύσεις κάποιον, δημιουργώντας παράλληλα ένα πρότυπο στο συλλογικό ασυνείδητο και, όταν με τον χρόνο οι συνθήκες αλλάζουν, δημιουργείται μια αντίφαση και μια σύγκρουση μεταξύ προτύπου και εικόνας του περιβάλλοντος χώρου».

Από την πρώτη στιγμή η ομάδα προσανατολίστηκε στην παρέμβαση με στόχο την έμπρακτη κοινωνική αλληλεγγύη και δούλεψε μαζί με ανήλικους κρατούμενους:

«Τον Ιούνιο του 2011 δουλέψαμε μαζί με το σχολείο των φυλακών ανηλίκων Αυλώνα. Μαζί με τον Βασίλη Παπαγεωργίου και τους ίδιους τους κρατούμενους ζωγραφίσαμε τον τοίχο, διαστάσεων 52×4,5μ. του προαύλιου χώρου των φυλακών. Τους ρωτήσαμε τι θα ήθελαν οι ίδιοι να βλέπουν, εκτυπώσαμε διάφορα τοπία, όπως μια παραλία με αμμουδιά, και τα φτιάξαμε. Παράλληλα ζωγραφίσαμε και τα σχέδια από τα τατουάζ που φτιάχνουν μόνοι τους, κάποια μονόχρωμα τετράγωνα και μια οπτική ψευδαίσθηση στις γωνίες του τοίχου. Δουλέψαμε εκεί δύο εβδομάδες και καταλάβαμε ότι ένα βασικό πρόβλημα στη φυλακή είναι ότι τα παιδιά δεν επιλέγουν να προαυλίζονται.

Συνεργαζόμαστε περιστασιακά και με άλλους, αλλά η ομάδα έχει συγκεκριμένα μέλη με μια κοινή ιδεολογική κατεύθυνση στα πράγματα. Πιστεύουμε ότι η τέχνη πρέπει να έχει ένα κοινωνικό πρόσωπο. Από μόνη της η στάση που κρατάς μέσα από τις επιλογές σου είναι και μια δήλωση», καταλήγουν.

Έναν χρόνο νωρίτερα, το 2010, οι δύο συνομιλητές μας, μαζί με την Δήμητρα Δημοπούλου, είχαν ήδη ξεκινήσει να δουλεύουν ως Mmine Group. Οι Mmine Group δεν έχουν τόσο αυστηρή θεματική, αλλά σχεδόν πάντα τα έργα τους είναι σχετικά με τον χώρο ή το πλαίσιο στο οποίο παρουσιάζονται.

«Δεν αποκαλούμασταν από την αρχή ομάδα. Τα πράγματα ήρθαν από μόνα τους. Προσπαθούμε όσο μπορούμε να λειτουργούμε μόνοι μας σε όλα τα επίπεδα. Μας ενδιαφέρουν οι ανεξάρτητες δομές που προσπαθούν να λειτουργήσουν αυτόνομα».

Οι συνομιλητές μας διευκρινίζουν ότι οι δύο ομάδες έχουν λίγο διαφορετική θεματική και κατεύθυνση και, αν και δημιουργήθηκαν σε διαφορετικές χρονικές στιγμές, πλέον συνυπάρχουν. Οι ίδιοι πιστεύουν ότι «σήμερα επιτάσσεται να λειτουργείς ομαδικά. Στις ομαδικές δουλειές υπάρχουν πολλά μυαλά που συνεργάζονται, οπότε θίγονται εκτενώς όλα τα ζητήματα που αφορούν ένα έργο, γιατί πάντα κάποιος σκέφτεται αυτό που δεν έχουν σκεφτεί οι άλλοι. Αυτό που προκύπτει είναι μια συλλογική οπτική που διαμορφώνει ένα έργο».

Η ομάδα έχει έρθει σε επαφή με το σινεμά «Αλεξάνδρα» και από τον Σεπτέμβρη «θα συνεχίσουμε να επιμελούμαστε το εικαστικό εγχείρημα ‘Αλεξάνδρα’ στη θεματική ‘Σινεμά και αντιπαροχή’, όπου θα παρουσιάζεται ένα έργο ενός νέου καλλιτέχνη, το οποίο θα αλλάζει κάθε δύο εβδομάδες».

>

______________________________________________________

>

Μια καλλιτεχνική συγκατοίκηση

 

http://www.avgi.gr/article/147890/mia-kallitexniki-sugkatoikisi

Στον αριθμό 137 της οδού Μαυρομιχάλη, στα Εξάρχεια, τρεις εικαστικοί, η Πάκυ Βλασσοπούλου, ο Κοσμάς Νικολάου και η Χρυσάνθη Κουμιανάκη, είναι το 3 137. Ένας εργαστηριακός χώρος καλλιτεχνών που μετά από κάποιους μήνες συγκατοίκησης άνοιξε τις πόρτες του στο κοινό.

 

Της Έλενας Ακύλα

 

Όπως συμφωνούν και οι τρεις: «Βρήκαμε αρκετά κοινά μεταξύ μας, ώστε να ξεκινήσουμε εδώ μια πρώτη κοινή έκθεση και χωρίς να το καταλάβουμε από αυτήν την απόπειρα προέκυψε το 3 137. Αυτή η αφορμή μάς υπέδειξε μια ανάγκη για διάλογο και συνεργασία. Δεν θέλουμε το 3 137 να προσανατολίζεται μόνο γύρω από τις προσωπικές μας δουλειές. Μας ενδιαφέρει η εμπλοκή με άλλους γιατί δεν βιώσαμε ποτέ την καλλιτεχνική δημιουργία ως κάτι αυτιστικό. Πιστεύουμε ότι υπάρχει ανάγκη να λειτουργούμε μαζί μέσα από μια διαφορετική στάση απέναντι στα πράγματα, με σκοπό να δημιουργηθούν συνθήκες αυτονόμησης του καλλιτεχνικού έργου από καθορισμένες φόρμες συνεργασίας και επικοινωνίας.

Οι στόχοι αρθρώθηκαν στην πορεία. Όσο σημαντικό είναι για μας να έρχονται καλλιτέχνες και άνθρωποι από τον γενικότερο χώρο της τέχνης, άλλο τόσο είναι να έρχονται και άνθρωποι που μένουν γύρω μας, οι οποίοι ανταποκρίνονται και συμμετέχουν. Ένας τέτοιος χώρος δεν μπορεί να υπάρξει απομονωμένος από το ευρύτερο περιβάλλον. Η πρόθεσή μας είναι αυτό που κάνουμε να γεννάει δημόσιο διάλογο. Ακόμα και όταν δεν λειτουργεί κάποια έκθεση, υπάρχει επαφή του κόσμου με την παραγωγή του εικαστικού αντικειμένου. Συχνά φιλοξενούμε και άλλους καλλιτέχνες. Θέλουμε ο χώρος να είναι μια πλατφόρμα που θα δίνει βήμα στον άλλο να μιλήσει και αυτό να αποτελεί έναν κρίκο μιας αλυσίδας, ενός δικτύου καλλιτεχνών, αλλά όχι μόνο. Μας ενδιαφέρει η επικοινωνία και η ανταλλαγή απόψεων, ιδεών και υπηρεσιών, όχι προϊόντων.

Στο μέλλον ελπίζουμε όταν προσκαλούμε έναν καλλιτέχνη να εκθέσει εδώ, προκειμένου να συνυπάρξει στο δικό μας συνολικό όραμα, να συμμετέχουμε στο κόστος παραγωγής του έργου του, κάτι που έχει συμβολική σημασία για την παραγωγή της τέχνης. Όποιος φίλος του δικτύου θέλει να συμβάλει σ’ αυτό, είναι ευπρόσδεκτος. Μ’ αυτόν τον τρόπο η παραγωγή μιας έκθεσης δεν θα χρειάζεται έναν χορηγό-δωρητή. Τον τρόπο λειτουργίας αυτού του εγχειρήματος εξακολουθούμε να τον διερευνούμε. Θέλουμε να είμαστε ένα δίκτυο καλλιτεχνών που επιδιώκουν να συντηρούνται και να παράγουν την τέχνη τους μέσα από συγκεκριμένες διαδικασίες. Ένα έργο τέχνης, πέρα από το σχόλιο που κάνει στον πυρήνα του, άλλο τόσο κάνει και στο σύστημα παραγωγής του. Η ελευθερία ενός τέτοιου αυτοδιαχειριζόμενου χώρου έγκειται στο ότι μπορείς να μιλήσεις με τους όρους σου και να βάλεις τους δικούς σου κανόνες».

Artist-run space 3 137: http://www.3137.gr/el/

>

______________________________________________________

>

Αλληλέγγυοι στη γνώση στο Αιγάλεω

 

http://www.avgi.gr/article/63508/allilegguoi-sti-gnosi-sto-aigaleo

Ξενάγηση στους μαθητές της έκτης δημοτικού στα εκθέματα του μετρό Αιγάλεω από τον Γ. Κουτούλια

Σε μια εποχή όπου η μόρφωση καταλήγει να γίνεται όλο και περισσότερο προνόμιο των εύπορων ομάδων, στον Δήμο Αιγάλεω έχει ξεκινήσει η πρωτοβουλία μιας ομάδας ανθρώπων ευαισθητοποιημένων ως προς την εκπαίδευση, που πιστεύει ότι η γνώση είναι κοινωνικό αγαθό και θα πρέπει να ανήκει σε όλους, χωρίς να καθορίζεται από οικονομικά κριτήρια. Γι’ αυτό τον λόγο λειτουργεί από τον Δεκέμβριο στο 4ο Λύκειο Αιγάλεω ένα Αλληλέγγυο Φροντιστήριο, όπου μαθητές της τρίτης τάξης του λυκείου μπορούν να προετοιμαστούν για τις πανελλήνιες εξετάσεις.

 

Ρεπορτάζ: Έλενα Ακύλα

 

Η ιδέα του Αλληλέγγυου Φροντιστηρίου ξεκίνησε από μια πρόταση της δημοτικής παράταξης Ανάπλαση του Αιγάλεω με επικεφαλής το Δημήτρη Μπίρμπα, που στη συνέχεια υιοθέτησε ο δήμος.

Λαμβάνοντας υπόψη τα τεράστια οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν πολλές οικογένειες στην περιοχή, με αποτέλεσμα πολλά παιδιά να μην παρακολουθούν φροντιστηριακά μαθήματα, έγινε ανοιχτή πρόσκληση σε εκπαιδευτικούς που επιθυμούσαν να διδάξουν οικειοθελώς. Πολύ ενεργά ανταποκρίθηκαν και οι κάτοικοι στη γραμματειακή υποστήριξη που απαιτείται για ένα τέτοιο εγχείρημα. Όταν πια καλύφθηκαν όλα τα αντικείμενα που εξετάζονται πανελλαδικά, ξεκίνησαν τα μαθήματα, τα οποία παρακολουθούν πάνω από 30 μαθητές της Γ’ Λυκείου από Γενικά Λύκεια αλλά και ΕΠΑΛ.

Η υπεύθυνη από την πλευρά της Ανάπλασης του Αιγάλεω, δημοτική σύμβουλος Ανάπλασης Γ. Χριστόγλου, επεσήμανε: «Η πρόταση για τη δημιουργία του Αλληλέγγυου Φροντιστηρίου στον δήμο μας βασίστηκε στις ανάγκες που διαπιστώναμε καθημερινά μέσα στα σχολεία. Σε συνεργασία με τη Β’ ΕΛΜΕ και την Ένωση Γονέων καθώς και με την ενεργή υποστήριξη των εκπαιδευτικών, καταφέραμε να ξεκινήσουμε τον Νοέμβριο. Το φροντιστήριο περιλαμβάνει τμήματα Θεωρητικής, Τεχνολογικής, Θετικής κατεύθυνσης και ένα τμήμα για τους μαθητές των ΕΠΑΛ.

Θέλουμε να εκφράσουμε τις ευχαριστίες μας σε όλους τους καθηγητές που προσφέρθηκαν, γιατί, αν το εγχείρημα αυτό έγινε πράξη, οφείλεται κυρίως σε αυτούς καθώς και σε όλους τους συμμετέχοντες συνδημότες μας. Η εμπειρία από αυτή την πρωτοβουλία είναι σημαντική και διαπιστώνουμε ότι στο άμεσο μέλλον θα υπάρξει ανάγκη επέκτασης των μαθημάτων και στις άλλες τάξεις των σχολείων του δήμου μας».

Ο υπεύθυνος του προγράμματος από τη διοίκηση δημοτικός σύμβουλος Γ. Κουτούλιας τονίζει: «Αντιλαμβανόμενοι την ανάγκη των παιδιών για βοήθεια στην προετοιμασία τους για τις πανελλήνιες εξετάσεις, προσπαθήσαμε να υλοποιήσουμε άμεσα αυτό το πρόγραμμα και με τη βοήθεια εκπαιδευτικών, συνδημοτών καθώς και του διευθυντή του 4ου Λυκείου Αιγάλεω, Γ. Λαμπρόπουλου, τα καταφέραμε. Το γεγονός ότι με αυτήν την προσπάθεια θα ενισχύσουμε τους μαθητές μάς γεμίζει ικανοποίηση και αισιοδοξία».

Εκδρομή στην Ιερά Οδό

Σε μία ανάλογη πρωτοβουλία, εδώ και δύο χρόνια, οι μαθητές της έκτης τάξης των δημοτικών σχολείων του Αιγάλεω έχουν την ευκαιρία να ξεφύγουν από την καθημερινή τους ρουτίνα. Μέσω ενός πρωτοποριακού προγράμματος, τους δίνεται η δυνατότητα να γνωρίσουν ένα κομμάτι της ιστορίας της πόλης τους. Το πρόγραμμα οργάνωσε ο Δήμος Αιγάλεω, ο οποίος θεωρώντας πως η ίδια η Ιερά Οδός αποτελεί σημαντικό αρχαιολογικό άξονα που συνδέει το παρελθόν με το παρόν, κάλεσε αρχαιολόγους και μουσειολόγους για να το στελεχώσουν. Η ανταπόκριση ήταν μεγάλη και τον Δεκέμβριο του 2011, όταν πια η ομάδα ήταν έτοιμη, το εγχείρημα ξεκίνησε. Οι συμμετέχοντες στο πρόγραμμα, οι οποίοι παρέχουν τη βοήθειά τους αφιλοκερδώς, υποδέχονται σχολικές ομάδες, έως 25 ατόμων, τις οποίες συνοδεύουν σ’ ένα ταξίδι στην ιστορία μέσα από τα εκθέματα που υπάρχουν στις προθήκες του σταθμού μετρό Αιγάλεω.

Τα παιδιά έρχονται σε επαφή με τον διαχρονικό κεντρικό οδικό άξονα που διασχίζει την πόλη τους, ο οποίος ήταν γνωστός από την αρχαιότητα κυρίως μέσω της πομπής των Ελευσίνιων Μυστηρίων. Η πομπή ξεκινούσε από τον Κεραμεικό και διέσχιζε όλη την Ιερά Οδό, καταλήγοντας στο αρχαίο ιερό της Δήμητρας στην Ελευσίνα. Επίσης, παίρνουν πληροφορίες από τα εκθέματα για τον αρχαίο Ελαιώνα, τον αρχαίο ποταμό Κηφισό καθώς και για τη γέφυρά του, ενώ μαθαίνουν για την καθημερινή ζωή και τα ταφικά έθιμα των αρχαίων κατοίκων της περιοχής.

Στη συνέχεια ακολουθεί διαδραστικό παιχνίδι γνώσης και μνήμης που διασκεδάζει ιδιαίτερα τους μαθητές. Το πρόγραμμα ολοκληρώνεται την επόμενη μέρα στο εκάστοτε σχολείο, όπου οι εκπαιδευτικοί ζητούν από τους μαθητές να περιγράψουν την εμπειρία τους σε ένα σύντομο κείμενο. Στον χώρο του σχολείου, εικαστικοί καλλιτέχνες, που επίσης παρέχουν τη βοήθειά τους αφιλοκερδώς, προκαλούν τη φαντασία και τη δημιουργικότητα των παιδιών φτιάχνοντας μαζί τους αντικείμενα εμπνευσμένα από τα αρχαία εκθέματα που είδαν στις προθήκες. Η όλη προσπάθεια έχει ως στόχο, στο τέλος της σχολικής χρονιάς, να γίνει μία έκθεση για να παρουσιαστούν όλα όσα παράχθηκαν (κείμενα, ζωγραφική, μικρογλυπτά) από τα παιδιά κατά τη διαδικασία.

Ο υπεύθυνος για τον σχεδιασμό και την υλοποίηση του προγράμματος, ο οποίος αναλαμβάνει και μέρος των παρουσιάσεων στους μαθητές, εργάζεται στο Μουσείο Ακρόπολης και είναι υπεύθυνος Πολιτισμού στον Δήμο Αιγάλεω. Ο Γ. Κουτούλιας μας είπε: «Ξεκινήσαμε από μία απλή ιδέα, η οποία εξελίχθηκε σε ένα μεγάλο πρόγραμμα που έχουν παρακολουθήσει μέσα σε δύο διδακτικά έτη πάνω από 1.200 μαθητές από όλα σχεδόν τα Δημοτικά Σχολεία του Αιγάλεω, αλλά και από άλλες περιοχές, όπως για παράδειγμα σχολεία του Δήμου Χαϊδαρίου. Θεωρώ πολύ σημαντικό το γεγονός ότι το υπουργείο Πολιτισμού έθεσε το πρόγραμμα υπό την αιγίδα του, αλλά κυρίως πιστεύω ότι το μεγαλύτερο όφελος είναι ότι στο πρόγραμμα ενεπλάκησαν πολλοί άνθρωποι από διάφορους επαγγελματικούς χώρους που αγαπούν τα παιδιά και στήριξαν το όλο εγχείρημα προσφέροντας με ενθουσιασμό τις γνώσεις και τις ικανότητές τους και τους ευχαριστούμε θερμά γι’ αυτό.

Τέλος, νομίζω πως τα παιδιά φεύγουν πλήρως ικανοποιημένα από τη συμμετοχή τους στο πρόγραμμα, που τους προσφέρει μια διαφορετική οπτική της εκπαίδευσης, μαθαίνοντάς τους βιωματικά την ιστορία της πόλης τους. Έχω δε την αίσθηση ότι οι επισκέψεις θα γίνουν ακόμα πιο ενδιαφέρουσες, αφού πριν ένα μήνα περίπου αποκαλύφθηκε χνάρι της αρχαίας οδού που είναι εμφανές στον χώρο του μετρό, οπότε τα παιδιά θα μπορούν πραγματικά να δουν την αρχαία Ιερά Οδό. Αυτό που αποκομίζω προσωπικά, όταν κάνω κάποια από τις παρουσιάσεις, είναι η συγκινητική εικόνα παιδιών που θέλουν να προσλάβουν γνώση και εικόνες και αυτό τελικά αποτελεί το μεγαλύτερο κέρδος».

Αν κάποιο σχολείο θελήσει να συμμετέχει στο πρόγραμμα «Γνωρίζω την πόλη μου», μπορεί να επικοινωνήσει στο τηλέφωνο 2105902440.

>

______________________________________________________

>

Άμεση τέχνη στα Εξάρχεια

 

Στη συμβολή των οδών Βατατζή και Μαυρομιχάλη στα Εξάρχεια, εδώ και ενάμιση χρόνο στεγάζεται το klein, το εργαστήρι της Μαρίνας Σιούτη. Ένας χώρος ιδιωτικός, αλλά και ανοιχτός σε όποιον ενδιαφέρεται. Η λειτουργία του αφορά περισσότερο την παραγωγή τέχνης και λιγότερο την έκθεση και συνδέεται άμεσα με όλα τα στάδια δημιουργίας του καλλιτεχνικού αντικειμένου, από τη σύλληψη της ιδέας μέχρι την έκθεση του.

 

Της Έλενας Ακύλα

 

Όπως μας λέει η Μαρίνα: «Η διαδικασία είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι του έργου τέχνης και γι’ αυτό και επιλέξαμε μια τέτοια οργάνωση του χώρου. Ζούμε στο χώρο όπου παράγουμε και θέλουμε η καλλιτεχνική δημιουργία να είναι μέρος της καθημερινής μας ρουτίνας. Δε θεωρούμε ότι τα πράγματα πρέπει να είναι αποστειρωμένα, αλλά αντίθετα μας ενδιαφέρει η συνύπαρξη και η συνδιαλλαγή. Συχνά έρχονται γείτονες, περαστικοί που κοντοστέκονται και τους προσκαλούμε να δούνε τι φτιάχνουμε. Είναι ένας τρόπος να εμπλέξουμε στην καλλιτεχνική διαδικασία και ανθρώπους που δεν έχουν σχέση με το χώρο. Σκοπός μας είναι η ζύμωση και δημιουργία. Σ’ αυτό το πλαίσιο, έχουμε φιλοξενήσει το σχεδιασμό συλλογικών δράσεων ή εικαστικών παρεμβάσεων. Μπορεί να μην υπάρχει η δυνατότητα συν-έκθεσης με άλλους καλλιτέχνες, αλλά υπάρχει η δυνατότητα συν-δημιουργίας.  Την άνοιξη σκεφτόμαστε να οργανώσουμε μια μέρα ανοιχτή στο κοινό, ένα open day, με σκοπό να ανοίξουμε το χώρο και σε  περισσότερο  κόσμο». Ο  Πύρρος, ο οποίος φιλοξενείται στον ίδιο χώρο, μας εξηγεί: «το Open day έχει ακόμα ένα στόχο: την αμεσότητα της επαφής του καλλιτέχνη και του έργου του με τον κόσμο, παρακάμπτοντας κάθε είδους διαμεσολάβηση. Ο μόνος τρόπος είναι να δημιουργήσουμε εμείς τις συνθήκες, αλληλεπιδρώντας με τους άλλους και φτιάχνοντας τέτοια μικρά δίκτυα που δε θα αναπαράγουν τη δομή του υπάρχοντος συστήματος. Μας ενδιαφέρει μια τέχνη προσιτή σε όλους και για μας αυτό σημαίνει έναν αξιοπρεπή τρόπο να επιβιώνεις απ’ τη δουλειά σου. Τέχνη δεν είναι μόνο το έργο αλλά και μια πρόταση που μπορεί να κάνει κανείς. Και αυτή είναι μια αληθινή πρόταση. Ένας χώρος διάδρασης, συνδημιουργίας, παραγωγής και έκθεσης του καλλιτεχνικού αντικειμένου χωρίς μεσάζοντες».

Klein: www.klein.gr

>

______________________________________________________

>

Σκόρος, μια κριτική στην κατανάλωση

 

Τα τέσσερα τελευταία χρόνια, στη συμβολή των οδών Ζωοδόχου Πηγής και Ερεσού στα Εξάρχεια, λειτουργεί ένα κατάστημα διαφορετικό από τα υπόλοιπα. Ένα κατάστημα που δεν πραγματοποιεί καμιά οικονομική συναλλαγή και δεν παράγει κανένα οικονομικό κέρδος. Έχει έναν διαφορετικό τρόπο αντίληψης για τα πράγματα.

 

Συνέντευξη: Έλενα Ακύλα

 

Ο Σκόρος είναι μια ομάδα ανθρώπων οι οποίοι θέλησαν να διατυπώσουν μια διαφορετική πρόταση απέναντι σε μια καθημερινότητα η οποία, σύμφωνα με τους ίδιους, παράγει εκμετάλλευση, καταναλώνει ενέργεια, δημιουργεί απόβλητα. Κατά πόσο, αλήθεια, οι ανάγκες που έχουμε είναι πραγματικές και όχι πλαστές; Ο Σκόρος μιλάει για τη δυνατότητα διαμόρφωση μιας άλλης συνείδησης, η οποία έχει ως άξονα την ανταλλαγή και την επαναχρησιμοποίηση. Μιλήσαμε με δύο από τα μέλη του Σκόρου, τα οποία μας εξήγησαν από κοινού πού στοχεύει όλη αυτή η προσπάθεια.

Πώς ακριβώς ξεκίνησε ο Σκόρος;

Ο Σκόρος ξεκίνησε το 2008 από μια πρωτοβουλία των μελών και φίλων του Σπόρου, ενός χώρου εναλλακτικού και αλληλέγγυου εμπορίου. Μέσα στον ίδιο τον χώρο του Σπόρου, ξεκίνησε αρχικά μια απόπειρα συλλογής και ανακατανομής αγαθών με σκοπό τη μείωση της κατανάλωσης. Το πείραμα πήγε πολύ καλά, έτσι κάποια από τα μέλη του Σπόρου δημιούργησαν τον Σκόρο.

Θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς τη λογική του Σκόρου ως μια απάντηση στην οικονομική κρίση;

Όταν αρχίσαμε να επεξεργαζόμαστε την ιδέα του Σκόρου, η οικονομική κρίση, δεν είχε φανεί ακόμα, στις αρχές του 2008. Ο Σκόρος είναι κριτική στην κατανάλωση. Ξεκινήσαμε να δουλεύουμε με γνώμονα τη λογική της αντικατανάλωσης, της ανταλλαγής και επαναχρησιμοποίησης των αντικειμένων. Απʼ την άλλη, ο Σκόρος δεν είναι άλλο ένα κατάστημα second hand, εφόσον δεν πουλάει τα αντικείμενα τα οποία διατίθενται στον χώρο του και δεν λειτουργεί με όρους εμπορίου και αγοράς, όπως τα άλλα καταστήματα.

Φαντάζομαι ότι αυτό δεν αποσκοπεί μόνο σε μια διαχείριση των υλικών πραγμάτων, έτσι δεν είναι;

Ο στόχος αυτής της κίνησης είναι να συμβάλει στη διαμόρφωση μιας νέας κοινωνικής συνείδησης ως προς τον καταναλωτισμό. Να αναρωτηθούμε πάνω στο ποιες ακριβώς είναι οι ανάγκες μας και στο πόσα τελικά χρειαζόμαστε. Μιλάμε λοιπόν για μια νέα κοινωνική δομή, μια οικονομία των αναγκών και όχι της συσσώρευσης, της σπατάλης ενέργειας και πόρων, της εμπορευματοποίησης των αγαθών. Απευθυνόμαστε σε όλες τις πληθυσμιακές ομάδες, χωρίς να υπάρχουν οικονομικά ή ταξικά (κοινωνικά) κριτήρια. Εδώ μπορούν να έρθουν άνθρωποι κάθε οικονομικής επιφάνειας, Έλληνες και ξένοι.

Ο κόσμος πώς ανταποκρίνεται σʼ αυτό; Σαφώς η λειτουργία ενός χώρου διακίνησης αγαθών βασισμένου στην ανταλλαγή και μόνο, σε μια τόσο σταθερή και μόνιμη βάση, είναι κάτι καινούργιο.

Οι άνθρωποι ανταποκρίνονται, είτε με θετικό τρόπο είτε με διερευνητικό, μερικοί ακόμα και με καχυποψία. Είμαστε όμως πάντα πρόθυμοι να εξηγήσουμε σε κάποιον που έρχεται για πρώτη φορά ποια είναι η λειτουργία του χώρου. Σε γενικές γραμμές, θα μπορούσαμε να πούμε ότι έρχονται στον Σκόρο τρεις κατηγορίες επισκεπτών. Μια ομάδα ανθρώπων που το βλέπει ως αγαθοεργία, μια άλλη που έρχεται μόνο για να καταναλώσει με έναν άλλον τρόπο και μια τρίτη ομάδα η οποία έχει καταλάβει όλη τη φιλοσοφία και θέλει να χρησιμοποιήσει τον Σκόρο σαν δίαυλο επικοινωνίας και αμοιβαιότητας προς τον συνάνθρωπό της. Δεν αποκλείουμε καμιά από τις παραπάνω κατηγορίες επισκεπτών, καθώς δεν λειτουργούμε στη βάση του αποκλεισμού και της συμπερίληψης, αλλά της συνεργασίας και της αλληλεγγύης. Το δικό μας κέρδος έγκειται στο να φέρουμε τους ανθρώπους πιο κοντά στον συγκεκριμένο τρόπο σκέψης. Η κοινωνία λειτουργεί με συγκεκριμένα στερεότυπα, ώστε πολύ συχνά είναι σχεδόν αδύνατον για κάποιον να καταλάβει ότι κάτι μπορεί να γίνεται χωρίς κανένα οικονομικό όφελος. Σχεδόν πάντα το όφελος συνδέεται με τις οικονομικές απολαβές, σπάνια με κάτι άλλο, όπως μια ιδέα ή η πίστη σε κάτι διαφορετικό, κάτι καλύτερο.

Εφόσον δεν πραγματοποιούνται οικονομικές συναλλαγές, με ποιον τρόπο τότε συντηρείται οικονομικά ο Σκόρος;

Τα λειτουργικά έξοδα του χώρου καλύπτονται από τις συνδρομές των μελών ή των φίλων του Σκόρου. Αυτή τη στιγμή μετράμε περίπου 15 μέλη. Συμπληρωματικά υπάρχει ένα κουτί οικονομικής ενίσχυσης, το οποίο λειτουργεί σε προαιρετική βάση και με ελάχιστη συμμετοχή και συμβάλλει στην κάλυψη των εξόδων. Ο χώρος συντηρείται από εμάς, αλλά όσο πιο πολλά τα μέλη, τόσο απελευθερωνόμαστε και γινόμαστε περισσότερο ευκίνητοι.

Πάντα αυτό δεν συμβαίνει με κάθε καινούργιο εγχείρημα; Κάθε τι που δημιουργεί κανείς, στην πορεία έχει μια αυτόνομη λειτουργία και ύπαρξη. Αναπόφευκτα προσαρμόζεται το ίδιο στην κοινωνική πραγματικότητα και όχι το αντίθετο.

Φυσικά και είμαστε ευέλικτοι, διαφορετικά δεν θα ήμασταν εδώ μετά από τέσσερα χρόνια. Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και κανόνες. Αλλά και οι κανόνες, με τη σειρά τους, προκύπτουν από την πραγματικότητα. Για παράδειγμα, έχουμε βάλει ένα όριο στον αριθμό πραγμάτων που μπορεί να πάρει ο καθένας, καθώς συχνά είχαν παρατηρηθεί φαινόμενα εκμετάλλευσης των δυνατοτήτων του χώρου. Όπως συμβαίνει άλλωστε και σε παγκόσμια κλίμακα, η μεγάλη συσσώρευση από πολλούς δεν αφήνει τίποτα για τους υπόλοιπους. Αυτή είναι μια λογική του κεφαλαίου και ο Σκόρος δεν έχει καμιά πρόθεση να λειτουργεί έτσι. Το ζήτημα άλλωστε δεν είναι να καταναλώνεις με έναν άλλον τρόπο. Το πλεόνασμα που υπάρχει το διοχετεύουμε σε ανθρώπους που το έχουν ανάγκη, σε οικονομικούς μετανάστες, στο σχολείο της γειτονιάς μας. Προσπαθούμε να είμαστε σε μια αλληλεπίδραση με τη γειτονιά και όχι μόνο. Έχουμε συμμετάσχει στην κίνηση Μεσοποταμία του Μοσχάτου και σε εκδηλώσεις του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συχνά μας έχουν προσεγγίσει και από άλλες περιοχές της Ελλάδας, για να μας ζητήσουν να καταθέσουμε την τεχνογνωσία μας για τη λειτουργία ενός χώρου όπως ο Σκόρος. Θα θέλαμε να βλέπαμε αντίστοιχα παραδείγματα και σε άλλες γειτονιές ή πόλεις της Ελλάδας.

Πραγματοποιούνται και άλλες δραστηριότητες στον χώρο του Σκόρου;

Έχουμε πραγματοποιήσει αρκετά εργαστήρια κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων. Το εργαστήριο μεταποίησης ρούχων, το εργαστήριο επισκευής και συντήρησης επίπλων. Έπειτα ήταν το εργαστήρι δημιουργικής γραφής, μαθήματα Ισπανικών, Αγγλικών. Τα εργαστήρια έχουν τη λογική της επαναχρησιμοποίησης και στοχεύουν και αυτά στον αντικαταναλωτισμό, αλλά και στην υπεράσπιση κοινωνικών αγαθών όπως είναι η γνώση. Οι άνθρωποι που τα πραγματοποιούν παρέχουν αφιλοκερδώς την εργασία τους. Αυτή τη στιγμή λειτουργεί ένα εργαστήριο τροποποίησης ρούχων. Τα μαθήματα ή τα εργαστήρια αυτά δεν απευθύνονται μόνο σε ανθρώπους που έχουν χαμηλή αγοραστική δύναμη. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι είναι μια πρακτική αλληλέγγυας οικονομίας, ότι μπορεί κανείς να προσφέρει αλληλεγγύη όχι με τον τρόπο ενός φιλανθρωπικού ιδρύματος, αλλά με την αμοιβαιότητα. Πιστεύουμε στη συνεργασία και όχι στη φιλανθρωπία. Η φιλανθρωπία πολλές φορές έχει ύποπτα κίνητρα. Εδώ, ό,τι γίνεται, γίνεται από κοινού. Με χαρά παρατηρούμε ότι ο Σκόρος διαρκώς εμπλουτίζεται με νεότερα μέλη και, πάνω απʼ όλα, παραμένει ένας τόπος συνάντησης και ανταλλαγής απόψεων και ιδεών.

>

______________________________________________________

>

>

Δημήτρης Χαλάτσης: Η Δημοτική Αγορά της Κυψέλης ήταν ένα παράδειγμα αυτοοργάνωσης, ανάχωμα στον φασισμό

 

Αγώνες σκακιού στην Αγορά της Κυψέλης το 2008

Στις 18 Αυγούστου 2012, παρουσία εισαγγελέα και αστυνομικών δυνάμεων, χωρίς καμία ενημέρωση της Ανοιχτής Κατάληψης της Δημοτικής Αγοράς Κυψέλης, έγινε ανακατάληψη του χώρου από τον Δήμο Αθηναίων χωρίς κάποια συγκεκριμένη αιτιολογία. Το κτήριο της Αγοράς, χτισμένο το 1935 και χαρακτηριστικό δείγμα της σχολής του μοντερνισμού, κρίθηκε διατηρητέο έπειτα από πρωτοβουλία των κατοίκων της περιοχής.

 

Συνέντευξη:  Έλενα Ακύλα

 

Η Δημοτική Αγορά Κυψέλης, επί της Φωκίωνος Νέγρη 42, ήταν ήδη κλειστή από το 2003, όταν στις 10 Δεκεμβρίου του 2006 κάτοικοι της περιοχής, μέλη του πολιτιστικού συλλόγου Κυψέλης και της δημοτικής παράταξης Ανοιχτή Πόλη, προέβησαν στο άνοιγμα του χώρου της Αγοράς, ως μια συμβολική κίνηση με σκοπό την επαναδραστηριοποίησή της, μέσω πολιτιστικών εκδηλώσεων, οι οποίες επρόκειτο να διαρκέσουν έως τις 27 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους.

Η ιδέα για την επαναλειτουργία της Αγοράς διαμορφώθηκε σταδιακά, καθώς, στην πορεία, τη σκυτάλη πήραν ομάδες ανθρώπων, οι οποίες θέλησαν και μπόρεσαν να κρατήσουν ζωντανό και ανοιχτό τον χώρο, γνωρίζοντας εκ των προτέρων πόσο σημαντική είναι η ύπαρξη ενός χώρου που να μιλάει μια άλλη γλώσσα από αυτήν της κυρίαρχης ιδεολογίας.

Ποια ήταν όμως η σημασία της Δημοτικής Αγοράς για την τοπική κοινωνία της Κυψέλης, αλλά και ποιος ήταν ο ρόλος της στην ευρύτερη κοινωνική κατάσταση;

Ας αρχίσουμε όμως από τον αντίλογο:  με το κλείσιμο  της Αγοράς τον Αύγουστο, εμφανίστηκε μια επιστολή που υπέγραφαν οι κάτοικοι και οι επαγγελματίες του 6ου δημοτικού διαμερίσματος  και η οποία τάσσεται υπέρ της αξιοποίησης του χώρου απ’ το Δήμο. Μιλήσαμε με τον Δημήτρη Χαλάτση, εικαστικό καλλιτέχνη, μέλος της Ανοιχτής Πόλης, της Κοινότητας Ανοικοδόμησης και του ΣΥΡΙΖΑ, κάτοικο  Κυψέλης,  που βρισκόταν εκεί κατά τη διάρκεια του ανοίγματος της Αγοράς και της επαναδραστηριοποίησής της μέχρι τον περασμένο Αύγουστο, οπότε και ανεστάλη η λειτουργία της.

Ας μιλήσουμε λίγο για αυτήν τη στάση κάποιων κατοίκων της περιοχής, οι οποίοι εμφανίζονται  θετικά διακείμενοι στο κλείσιμο της Δημοτικής Αγοράς Κυψέλης.

Η Δημοτική Αγορά Κυψέλης, άνοιξε το 2006 έπειτα από μια πρωτοβουλία πολιτών την οποία στήριξαν με τις υπογραφές τους σχεδόν 4.000 κάτοικοι της περιοχής.  Στην πρωτοβουλία συμμετείχε μια ευρεία ομάδα ανθρώπων, από κάτοικους, μέλη της δημοτικής παράταξης Ανοιχτή Πόλη, πολλοί από τον αριστερό χώρο, χωρίς όμως αυτό να είναι το κυρίαρχο στοιχείο σ’  αυτήν την προσπάθεια. Άλλωστε ο κόσμος αυτός που δραστηριοποιήθηκε  όχι μόνο στην αρχή αλλά και στην πορεία, δεν άνηκε απαραίτητα σε κάποια συγκεκριμένη πολιτική παράταξη. Αρχικά υπήρξε ένας ολιγοήμερος προγραμματισμός εκδηλώσεων ύστερα απ’ τις οποίες δεν υπήρχε πρόβλεψη για μία συνέχεια.  Αυτή η κίνηση προέκυψε από την ανάγκη για ανοιχτό δημόσιο χώρο, ενώ δε μπορούμε να παραβλέψουμε ότι το εν λόγω κτίριο είναι ένα από τα σπάνια δείγματα αρχιτεκτονικής της περιόδου του μεσοπολέμου που έχουν απομείνει. Οπότε για λόγους μνήμης και ιστορικούς, αλλά και για λόγους ανάγκης για δημόσιο χώρο,  έγινε μια προσπάθεια  το κτίριο να κριθεί διατηρητέο,  γιατί  είναι γνωστό ότι το 2004 φημολογείτο πως επρόκειτο να κατεδαφιστεί και τη θέση του να πάρει  ένα πολυώροφο  εμπορικό κέντρο με γραφεία και υπόγειο γκαράζ.  Το 2005 λοιπόν, η Αγορά της  Κυψέλης χαρακτηρίστηκε διατηρητέο μνημείο. Έπειτα από την Ανοιχτή Πόλη, το λόγο πήρε με δική της πρωτοβουλία μια ομάδα καλλιτεχνών, η Κοινότητα Ανοικοδόμησης, η οποία διατήρησε σε λειτουργία το χώρο με ένα ανοιχτό κάλεσμα προς εικαστικούς καλλιτέχνες και όχι μόνο, για την διοργάνωση μιας έκθεσης στο χώρο της Αγοράς, η οποία όσο διήρκεσε πλαισιώθηκε από  πολιτιστικές εκδηλώσεις και ομιλίες. Η σκυτάλη αργότερα δόθηκε σε άλλους και σταδιακά συγκροτήθηκε μια ομάδα η οποία καλούσε σε ανοιχτές συνελεύσεις.  Μέσα στα έξι σχεδόν χρόνια λειτουργίας της, η Αγορά έφτασε στο σημείο να έχει φιλοξενήσει περίπου 1.000 εκδηλώσεις. Πριν το κλείσιμό της φιλοξενούσε το Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών, όπου περίπου 150 μετανάστες έκαναν μαθήματα ελληνικών από δασκάλους οι οποίοι παρείχαν την εργασία τους  χωρίς αντίτιμο, την αγορά βιοκαλλιεργητών, κοινωνική κουζίνα, λογοτεχνικές βραδιές, κινηματογραφικές προβολές, συναυλίες και άλλες πολιτιστικές εκδηλώσεις, δανειστική βιβλιοθήκη, αλλά και λαϊκές συνελεύσεις ανέργων, συνελεύσεις ενάντια στα χαράτσια, πολιτικές εκδηλώσεις, εκθέσεις κ.α.  Ήταν δηλαδή ένα ενεργό κύτταρο της κοινωνίας. Η εν λόγω επιστολή, η οποία κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο και  την οποία υπέγραφαν κάτοικοι και επαγγελματίες του 6ου δημοτικού διαμερίσματος, απαντήθηκε από την  Ανοιχτή πόλη, το Ανοιχτό Σχολείο της Αγοράς και από την Κίνηση Κατοίκων της 6ης Δημοτικής Κοινότητας, η οποία μάλιστα κατήγγειλε και την επέμβαση της Ελληνικής Αστυνομίας που οδήγησε στο κλείσιμο της Δημοτικής Αγοράς, καθώς όπως αναφέρουν οι ίδιοι στην καταγγελία τους,  η συγκεκριμένη πράξη τους στερεί από σημαντικά κεκτημένα που έχουν να κάνουν με την ποιότητα της ζωής τους στην γειτονιά. Ωστόσο, ακόμα και ο  Δήμος Αθηναίων  διατηρεί επιφυλάξεις  για το κατά πόσο η ανοιχτή κατάληψη της Αγοράς έγινε από κατοίκους της περιοχής της Κυψέλης και θεωρεί οπαδούς της κατάληψης υπεύθυνους για την επίθεση με εμπρηστικό μηχανισμό  που έγινε στα γραφεία της Δημοτικής Αστυνομίας της Κυψέλης. Η κατηγορία αυτή είναι προβοκατόρικη, τελείως ανυπόστατη και δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να την τεκμηριώνει. Γεγονός είναι πως η Δημοτική Αγορά της Κυψέλης είχε έναν άλλο χαρακτήρα, αντιεμπορικό και αυτό-οργανωτικό που ενδεχομένως να μην έβρισκε σύμφωνη μια ορισμένη ομάδα κόσμου.

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι το κλείσιμο της Δημοτικής Αγοράς Κυψέλης είναι και ένα χτύπημα σε οποιαδήποτε μορφή αυτό-οργάνωσης;

Νομίζω πως ναι, γιατί το θέμα  δεν ήταν μόνο το πως η Αγορά ήταν υπό κατάληψη, επειδή και άλλοι χώροι είναι υπό κατάληψη: ήταν αυτό που παρήγαγε. Παρήγαγε αντίληψη στην πράξη.  Στην ουσία παρήγαγε έναν άλλο τρόπο σκέψης και πρακτικής.  Ήταν ένας χώρος ανοιχτός για τον  καθένα, όπου οικογένειες με  παιδιά μπορούσαν να παρακολουθήσουν μια εκδήλωση. Δεν ήταν μια στρατιωτικού τύπου κατάληψη.  Είναι επίσης ένα συμβολικό χτύπημα στην αριστερά, σε μια χρονική περίοδο που τα πράγματα είναι πολύ φορτισμένα και η αριστερά αναδεικνύεται, έπειτα από πολλά χρόνια στο περιθώριο, σε πρωταγωνιστική δύναμη. Θεωρώ πως η Αγορά λειτουργούσε ως ένα είδος αναχώματος σε κάθε λογής φασιστικές οργανώσεις, οι οποίες ενδεχομένως να θέλουν διαχυθούν και στην ευρύτερη περιοχή της Κυψέλης. Πολλοί πολέμιοι της Αγοράς ήταν υποκινούμενοι από την ακροδεξιά. Θυμάμαι παλαιότερα, πριν τις τελευταίες εκλογές, γινόταν κατά καιρούς  επερωτήσεις στη Βουλή  εναντίον της Αγοράς, με το ψευδές πρόσχημα της διακίνησης  ναρκωτικών και «λαθρομεταναστών”, από βουλευτές που τώρα βρίσκονται στη Ν.Δ.

Εφόσον η Ανοιχτή Κατάληψη της Αγοράς ήταν ένα τόσο ζωντανό και ενεργό κομμάτι, όπως μπορεί κανείς να συμπεράνει από όλα τα παραπάνω, πως αφέθηκε να κλείσει; Μήπως στην πορεία έγιναν και κάποια διαχειριστικά λάθη;

Η αυτό-οργάνωση είναι ένας όρος που ξανά-αναδείχτηκε τα τελευταία χρόνια. Βέβαια αυτό σημαίνει πολλές δυσκολίες για τους ανθρώπους  που πήραν αυτήν την πρωτοβουλία.  Ήταν  και για τους ίδιους ένα είδος αυτό-χειραφέτησης.  Ήταν κάτι καινούριο για όλους όσους συμμετείχαμε και μέσα σ’ αυτήν τη διαδικασία γίνονταν και λάθη.  Και αυτό είναι κάτι διαφορετικό, από το να υποστηρίξει κανείς ότι έγινε κακή διαχείριση. Πολλές φορές υπήρχαν συγκρούσεις, ή αντιφάσεις. Κάποιες φορές, στην προσπάθεια μας να προστατέψουμε αυτήν την κατάληψη, γιατί υπήρχαν και άνθρωποι που ήθελαν να τη βλάψουν, εκδηλώθηκαν κάποια φαινόμενα αυταρχισμού. Για παράδειγμα,  κάποιος πρότεινε  ένα παζάρι βιβλίων με σκοπό τα έσοδα από τις πωλήσεις να πηγαίνουν στο χώρο. Κάτι τέτοιο όμως ερχόταν σε αντίθεση με τον αντιεμπορικό χαρακτήρα που ήθελε να έχει η κατάληψη, η οποία ήταν κατά τέτοιων εμπορικών συναλλαγών. Μπορεί να υπήρχε μια άλλη πρόταση για να μπει εισιτήριο στο χώρο ή κάτι άλλο, με αποτέλεσμα  να χρειάζεται αποφασιστικότητα για να υπερασπιστείς αυτό που πιστεύεις και αυτό ήταν δύσκολο. Πολλοί δεν ήξεραν να το κάνουν ή το έκαναν με άσχημο τρόπο. Προσπαθούσαν να επιβάλλουν την άποψή τους και αυτό έδιωξε μέρος του κόσμου, ο οποίος απογοητεύτηκε. Από την αγωνία μας να προστατεύσουμε  την κατάληψη και την Αγορά συχνά πέσαμε σε τέτοιου είδους λάθη. Δεν ανοιχτήκαμε στη γειτονιά όπως θα έπρεπε, οι συνελεύσεις πολλές φορές κρατούσαν ώρες, ο κόσμος κουράστηκε. Ο χώρος έπρεπε να καθαρίζεται και να  συντηρείται με βάρδιες. Η διαχείρισή του γεννούσε απαιτήσεις που προϋπέθεταν  κόπο, χρόνο, διάθεση και προσπάθεια. Σαφώς και δεν ήταν εύκολο. Στο τέλος είχε επέλθει μια κόπωση. Η συμμετοχή στη συνέλευση είχε ελαττωθεί αν και συνέχιζε να λειτουργεί από κεκτημένη ταχύτητα. Δε χρειαζόταν να κάνει κανείς πολλά πράγματα, είχε κατακτηθεί μια ρουτίνα πολύ σημαντική. Τα μαθήματα, η αγορά των βιοκαλλιεργητών, η ποιητικές και κινηματογραφικές  βραδιές και κάποιες άλλες δραστηριότητες συνεχίζονταν σταθερά. Για μια περίοδο μάλιστα, εκδώσαμε και μια εφημερίδα της Ανοιχτής Κατάληψης της Αγοράς.

Παρ’ όλες τις αντιξοότητες, υπήρχαν  και πολλά θετικά. Ήταν κάτι που δεν είχε ξαναγίνει, που κανείς δεν το είχε ξανακάνει με αυτόν τον τρόπο. Ο αριθμός του κόσμου που ερχόταν στις συνελεύσεις σταδιακά μεγάλωνε, έφτανε πολύ συχνά τα 80-100 άτομα. Υπήρξαν εκδηλώσεις πολύ μαζικές με 700 ως 1.000 άτομα. Η συμμετοχή ήταν μεγάλη, διαφορετικά δε θα μπορούσαν να γίνουν όλα αυτά που έγιναν. Εκτός από όλες τις δραστηριότητες που ήδη αναφέρθηκαν, κατά καιρούς οργανώνονταν μαθήματα σκακιού, ζωγραφική και κατασκευές για  παιδιά και μαθήματα γερμανικών. Όλα γίνονταν χωρίς αντίτιμο  και ο κόσμος που μαζευόταν  ήταν στην μεγάλη του πλειοψηφία ο κόσμος της γειτονιάς. Οι άνθρωποι που ενεπλάκησαν σε όλο αυτό, είχαν μια άλλη αντίληψη για το πως πρέπει να είναι η ζωή, με αλληλεγγύη και αυτό-οργάνωση.

Όταν η Αγορά έκλεισε με αυτό το βίαιο τρόπο στις  18 Αυγούστου,  ο περισσότερος κόσμος έλειπε για καλοκαιρινές διακοπές. Ο στόχος ήταν να μην υπάρχει  μαζικότητα, όπως και έγινε. Οι αστυνομικές δυνάμεις ήρθαν ξημερώματα Σαββάτου και  παρουσία εισαγγελικού λειτουργού έδιωξαν από τη Δημοτική Αγορά τους  βιοκαλλιεργητές και σφράγισαν το χώρο, ο οποίος μετά από τέσσερις  μήνες εξακολουθεί να παραμένει κλειστός, στερώντας απ’ τους κατοίκους όλες τις δραστηριότητες που λάμβαναν μέρος στην Αγορά, ενώ η δημοτική αρχή δεν είναι σε θέση να παράσχει καμία από τις δραστηριότητες αυτές. Επιπροσθέτως μέρος του εξοπλισμού και των επίπλων που βρίσκονται σφραγισμένα στο χώρο, έχουν παραχωρηθεί από τους ίδιους τους κατοίκους προκειμένου να γίνονται όλα όσα αναφέραμε στην Αγορά τα τελευταία έξι σχεδόν χρόνια της λειτουργίας της.

Λίγες μέρες μετά το κλείσιμο της Αγοράς, στις 27 Αυγούστου η συνέλευση της Ανοιχτής Κατάληψης της Δημοτικής Αγοράς της Κυψέλης, κατήγγειλε την επέμβαση των ΜΑΤ και κάλεσε σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας με μεγάλη συμμετοχή έξω από την Αγορά.

Υπάρχει κάποια πρόθεση να ανοίξει πάλι η αγορά;

Η συγκυρία είναι τέτοια που ένας αγώνας σαν και αυτόν, δε θα είχε αυτή τη στιγμή αποτέλεσμα. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε ότι θα έπρεπε μεγάλη μερίδα του κόσμου να αντιπαρατεθεί με την αστυνομία και τα ΜΑΤ, κάτι που πιθανώς θα προκαλούσε συγκρούσεις, οι οποίες να μεταφέρονταν στα γύρω μαγαζιά. Ύστερα, κάποιος θα έπρεπε να κρατήσει την κατάληψη και το κυριότερο: ποιος θα ερχόταν σε μια τέτοια κατάληψη; Οι δασκάλες ή οι μετανάστες;  Η αντιπαράθεση με το δήμαρχο ή τα ΜΑΤ δεν αποτελεί ευνοϊκό περιβάλλον για το φιλήσυχο κόσμο που συμμετείχε στην Αγορά μέχρι το κλείσιμο της. Θα έπρεπε να οχυρώναμε την κατάληψη και κάτι τέτοιο θα ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με τον ανοιχτό χαρακτήρα που είχε η  Κατάληψης της Αγοράς ως τον Αύγουστο. Φυσικά και θέλαμε και εξακολουθούμε να θέλουμε την Αγορά της Κυψέλης ανοιχτή από τους κατοίκους. Αυτή  τη στιγμή όμως είναι τέτοια η κατάσταση του κόσμου, με δεδομένη τη μαζική επίθεση σε όλα τα επίπεδα. Όταν σου κλέβουν τη δουλειά, το μέλλον, τα πάντα, δεν μπορείς να επικεντρωθείς μόνο σ’ αυτό. Θα το υπερασπιστείς μέσα σε ένα κλίμα όπου θα πρέπει να οργανώσεις γενικότερα την αντίστασή σου. Βέβαιο είναι πως σε περίπτωση που θα υπάρξει μια κυβέρνηση της αριστεράς θα προωθήσει στη πράξη την ιδέα της αυτο-οργάνωσης και των ανοιχτών πολιτιστικών κέντρων με κοινωνικό και αντιεμπορικό χαραχτήρα.

Βλέπουμε πάντως ότι τον τελευταίο καιρό σε πολλές γειτονιές δημιουργούνται μικρές συλλογικότητες μέσω πρωτοβουλιών των κατοίκων. Συχνά αυτό είναι κάτι καινούργιο για πολλούς από αυτούς τους ανθρώπους, οι οποίοι αντιλαμβάνονται πια ότι μπορούν οι ίδιοι να ορίσουν αρχικά τη γειτονιά τους, η οποία είναι και το πιο κοντινό τους πεδίο. Ενδεχομένως κάποιες τέτοιες προσπάθειες να πέφτουν σε αντιφάσεις και να μην καταλήγουν σε μια ιδανική συνθήκη, αλλά στην πορεία δημιουργείται ένα συλλογικό ασυνείδητο, ένα συλλογικό σώμα που αυτό είναι και ένα πρώτο βήμα  για οτιδήποτε άλλο.

Το κλείσιμο της Αγορά της Κυψέλης ήταν ένα πλήγμα, αλλά η συλλογική συνείδηση που διαμορφώθηκε μέσα από αυτή τη διαδικασία και η εμπειρία που αποκτήθηκε παρέμειναν. Στην Κυψέλη τον τελευταίο μήνα λειτουργεί, από κάποιους ανθρώπους που συμμετείχαν στην Αγορά της Κυψέλης αλλά και από κάποιους νέους, ένας άλλος χώρος αλληλεγγύης, που λέγεται το “Μυρμήγκι’ και βρίσκεται στη γωνία Τενέδου και Επτανήσου. Θα στεγάζει  κοινωνικό παντοπωλείο, αλληλέγγυα κουζίνα και υπάρχει πρόβλεψη για φάρμακα, ρούχα, παροχή βοήθειας για ανθρώπους που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα για νομικές ή ιατρικές συμβουλές κ.α. Ο χώρος κοινωνικής αλληλεγγύης προσπαθεί να αποκτήσει τις απαιτούμενες υποδομές ώστε να παρέχει με ποιότητα όλα τα παραπάνω, όπως θα τα παρείχε μια σωστή κρατική υποδομή, χωρίς να θέλει να την αντικαταστήσει. Σε περιόδους οικονομικής και κοινωνικής κρίσης όμως αυτή η μορφής αλληλεγγύης είναι απαραίτητη.

 

Φωτογραφίες: Δημ. Χαλάτσης

>

______________________________________________________

>

>

Ορίζοντας γεγονότων: Μια ρευστή συλλογικότητα στον Κεραμεικό

 

(φωτ. Κ. Κουτσαυτίκης)

Ο Ορίζοντας Γεγονότων, μια κοινότητα ανθρώπων που κινείται με συλλογικές διαδικασίες, είναι ανοιχτός σε οποιονδήποτε θελήσει να τον προσεγγίσει για να υλοποιήσει μια ιδέα ή να συμμετάσχει σε κάποια από τις εκθέσεις ή τις δράσεις του.

 

Της Έλενας Ακύλα

 

Η ιδέα του Ορίζοντα Γεγονότων γεννήθηκε το 2006 στην Ηλεία από τους εικαστικούς Τζίμη Ευθυμίου και Γιώργο Χουρχούλη. Πρόκειται για μια καλλιτεχνική ομάδα, η οποία, όπως λέει ο πρώτος, «ποντάρει στη φιλία και όχι στη γραφειοκρατία της δημοκρατίας». Στεγάστηκε αρχικά στον πρώτο όροφο ενός παλιού σπιτιού στην οδό Κατεχάκη στο νούμερο 54 και από τον Ιανουάριο του 2012 μετακόμισε στον καινούργιο της χώρο, ένα παλιό πέτρινο διώροφο σπίτι με αυλή, των αρχών του αιώνα, στην οδό Κεραμεικού 88. Όπως μας εξηγεί ο Τζίμης στην κουβέντα μας, «ο χώρος μάς παραχωρήθηκε έναντι χαμηλού ενοικίου σε κατάσταση ερειπίου και μετά από εντατική προσωπική εργασία πολλών εβδομάδων όσων συμμετέχουν στην ομάδα, όπου ο καθένας ανέλαβε και κάτι, καταφέραμε να φέρουμε το οίκημα στη σημερινή του κατάσταση. Υπάρχουν ακόμα πολλά να κάνουμε, αλλά αυτό δεν μας φοβίζει. Ίσα ίσα, τονώνει τις σχέσεις εμπιστοσύνης μεταξύ μας. Άλλωστε ας μην ξεχνάμε ότι οτιδήποτε γίνεται εδώ, γίνεται από εμάς και δεν εννοώ μόνο ό,τι αφορά την εργασία, αλλά και την οικονομική συμμετοχή. Το σημαντικό είναι ότι καταφέραμε να μεταμορφώσουμε ένα ερειπωμένο κτίσμα σε έναν ενεργό χώρο τέχνης».

Χωρίς ιεραρχία

Η ομάδα του Ορίζοντα είναι μια κοινότητα ανθρώπων, η οποία θέλησε από την αρχή να κινηθεί με συλλογικές διαδικασίες, χωρίς ιεραρχία. Πώς λοιπόν λαμβάνονται οι αποφάσεις, πώς συναποφασίζονται τα θέματα όσον αφορά, για παράδειγμα, τη διοργάνωση ή τη θεματική των εκθέσεων; «Όποιος έχει μια ιδέα είναι ελεύθερος να την πραγματοποιήσει, άλλος πάλι μπορεί με μια άλλη παρέα απʼ το χώρο να οργανώσει και κάτι άλλο ενδεχομένως, δεν είναι απαραίτητο δηλαδή να θέλουν να συμμετάχουν όλοι στο ίδιο πράγμα».

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Ορίζοντας είναι οργανικό κομμάτι της γειτονιάς και ότι με κάποιον τρόπο έχει υπάρξει μέρος της καθημερινότητά της; «Πιστεύω πως είναι. Για παράδειγμα, τον Ιούνιο, σε συνεργασία με την κοινωνική κουζίνα ‘Ο άλλος άνθρωπος’ διοργανώσαμε μια κουζίνα στο δρόμο έξω από τον χώρο μας, ενώ ταυτόχρονα καλέσαμε σε καλλιτεχνική έκθεση με σκοπό την οικονομική ενίσχυση αυτής της κουζίνας. Τώρα ‘Ο άλλος άνθρωπος’ λαμβάνει μέρος τις Τετάρτες στο Τρίπορτο, Παραμυθίας και Αρτεμισίου. Πολύ συχνά μαγειρεύουν και οι γείτονες για τον χώρο. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι η ανάμιξη διαφορετικών κόσμων, όρος μας είναι η εμπλοκή της γειτονιάς σε ό,τι κάνουμε, θεωρούμε τον εαυτό μας μέρος του μικρόκοσμου της γειτονιάς του Κεραμεικού, αλλά και μέρος ενός ευρύτερου κόσμου που συμμερίζεται την ίδια δίψα με μας για ελευθερία, δημιουργία και αγάπη».

Κάλεσμα για δημιουργία

Καθένας που ενδιαφέρεται να γίνει μέλος του Ορίζοντα μπορεί πολύ εύκολα να συμμετάσχει σε κάποια από τις εκθέσεις ή τις δράσεις του, ερχόμενος σε επαφή μαζί του. Άλλωστε ο Ορίζοντας ορίζει ο ίδιος τον εαυτό του ως μια «διαρκώς διευρυνόμενη παρέα περισσότερων από 300 εικαστικών, φωτογράφων, αρχιτεκτόνων, γλυπτών, λογοτεχνών, μουσικών και άλλων» και πάντα είναι ανοιχτός σε οποιονδήποτε θελήσει να τον προσεγγίσει. Στο άμεσο μέλλον υπάρχουν σχέδια και για ένα φιλοσοφικό καφενείο, το οποίο θα αντλεί τα θέματά του από τους προβληματισμούς που θα γεννάει η θεματική της εκάστοτε έκθεσης.

Την Παρασκευή 30 Νοεμβρίου εγκαινιάστηκε στον χώρο του Ορίζοντα Γεγονότων η εικαστική έκθεση με τίτλο «Η κρίση του συστήματος και η κοινωνία των ανταλλαγών». Κατά τη διάρκεια της έκθεσης, οι δημιουργοί των καλλιτεχνικών νομισμάτων θα εκθέτουν τα νομίσματά τους (art cash), καθώς επίσης και άλλα έργα τους που ανταλλάσσουν με αυτά. Παράλληλα, θα εκτίθενται έργα με θέμα την «κρίση» ή αλλιώς τη χρονική περίοδο που διανύουμε, όπως τη βιώνουμε στην καθημερινότητά μας, θα λειτουργεί ανταλλακτήριο art cash και με τον ίδιο τρόπο θα λειτουργεί και το κυλικείο. Στην πραγματικότητα, αυτή είναι η δεύτερη έκθεση που διοργανώνει η Τράπεζα Τέχνης (Art Bank), δύο χρόνια μετά την πρώτη της εμφάνιση με την έκθεση «Arta Bank Φάση Ι». Η έκθεση θα διαρκέσει ώς τις 8 Δεκεμβρίου 2012.

Μια καμένη Έκθεση

Θα μπορούσε κανείς να ξεχωρίσει κάποια έκθεση μέσα στα τελευταία χρόνια; «Τον Αύγουστο του 2008 έγινε ένα ανοιχτό κάλεσμα για μια έκθεση – ‘κραυγή’ σχετικά με τις φωτιές στην Πελοπόννησο, η οποία ξεκίνησε από τον τότε χώρο μας στην Κατεχάκη, έκανε ένα μεγάλο ταξίδι σʼ όλη την Ελλάδα, έφτασε μέχρι το Παρίσι για να καταλήξει σε μία ημερίδα στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Η έκθεση είχε τίτλο ‘Μια καμένη Έκθεση: Αυτή τη φορά να μην ξεχάσουμε’, συμμετείχαν συνολικά περίπου 150 καλλιτέχνες, εικαστικοί και ποιητές απʼ όλη την Ελλάδα, έγιναν ανοιχτά εργαστήρια με τη συμμετοχή σπουδαστών και μαθητών, διαλέξεις, ποιητικές βραδιές, συναυλίες με σκοπό την ανάδειξη του περιβάλλοντος ως προσωπικού ζητήματος του καθενός μας. Το πραγματικά ενδιαφέρον ήταν ότι η συγκεκριμένη έκθεση μεγάλωνε, από τόπο σε τόπο, σε αριθμό συμμετεχόντων, έχοντας έτσι μια διαρκώς μεταβαλλόμενη μορφή όσον αφορά τη σύνθεσή της, όπου κάθε φορά συμμετείχαν άνθρωποι από την τοπική κοινωνία. Ο Ορίζοντας δεν βρίσκεται άλλωστε μόνο στην Αθήνα, αλλά και στην Πάτρα, στη Θεσσαλονίκη, στα Χανιά κ.λπ. Η πρώτη έκθεση στην Κατεχάκη είχε καταγεγραμμένες 36 συμμετοχές και σταδιακά έφτασε τις 150», μας πληροφορεί ο Τζίμης.

Όποιος θέλει να ενημερωθεί για τις εκθέσεις και τις δράσεις του Ορίζοντα Γεγονότων, μπορεί να επισκεφθεί το blog http://orizontasgegonotwn.blogspot.gr/ και για να έρθει σε επικοινωνία μαζί του, μέσω της ηλεκτρονικής διεύθυνσης orizontas.gegonoton@gmail.com ή πιο απλά να περάσει από το χώρο.

 

>

______________________________________________________

>

Μικρασιάτικη αύρα στο Μπαρουτάδικο

 

http://floroieikastikoi.blogspot.gr/2012/11/blog-post_1426.html

Ξενάγηση σε φοιτητές του προγράμματος Erasmus του ΤΕΙ Αθήνας από την Αθηνά Δασκαλάκη στο χώρο του μουσείου

Ιερά Σύνοψη σε καραμανλίδικη γραφή και άλλα 150 εκθέματα στο Μουσείο Μικρασιατικού Πολιτισμού, στο Αιγάλεω, σε μια σύγχρονη πολυπολιτισμική πόλη με έντονο το αποτύπωμα Μικρασιατών, Ποντίων, Καππαδόκων και Ασσυρίων.

 

Της Έλενας Ακύλα

 

Στο σημερινό Αιγάλεω, στην περιοχή γύρω από το παλιό εργοστάσιο παραγωγής πυρίτιδας, το Μπαρουτάδικο ή Πυριτιδοποιείο, εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από τα μικρασιατικά παράλια, όπου αργότερα ίδρυσαν τον συνοικισμό «Νέες Κυδωνίες», σε ανάμνηση των Κυδωνιών (Αϊβαλί) της Μικράς Ασίας που άφησαν πίσω τους. Σταδιακά συγκεντρώθηκαν στην περιοχή Πόντιοι και Καππαδόκες, οι περισσότεροι από άλλες γειτονιές της Αθήνας που ανασυγκροτούνταν. Σχεδόν ταυτόχρονα με τους Μικρασιάτες και του Πόντιους, από τα βάθη της Ανατολής έφτασαν στην Ελλάδα και οι Ασσύριοι, ένας άλλος λαός με τεράστια ιστορία, που ξεριζώθηκε βίαια από τις εστίες του και αναζήτησε καταφύγιο στις παρά τον Κηφισό εκτάσεις. Η κ. Νίνα Τσιναρίδου (πρόεδρος του συλλόγου Μικρασιατών) μας λέει: «Μετά το 1929 αρχίζει η κυβέρνηση να μοιράζει οικόπεδα με πρωτοβουλία του υπουργείου Πρόνοιας. Το 1931 παραδίδονται τα πρώτα σπίτια. Το 1934 εκλέγεται πρώτος πρόεδρος της Κοινότητας Νέων Κυδωνιών ο Αθανάσιος Παπαδόπουλος από το Αϊβαλί, που λεγόταν και Κυδωνίες, εκ του οποίου πήρε το όνομα η νέα κοινότητα. Την ίδια χρονιά οι Νέες Κυδωνίες αριθμούσαν 7.805 κατοίκους. Τότε έγιναν οι πρώτες πλημμύρες και υπήρξαν νεκροί».

Μια πόλη γεννιέται!

Τα χρόνια πέρασαν και οι Μικρασιάτες, οι Πόντιοι και οι Ασσύριοι με την εργατικότητά τους, την ευρηματικότητά τους και μαζί με νέους κατοίκους από άλλες περιοχές της Ελλάδας, που έρχονταν ως εσωτερικοί μετανάστες, δημιούργησαν στο Αιγάλεω μια σύγχρονη πολυπολιτισμική πόλη.

Το 2003 ιδρύθηκε στο Αιγάλεω σύλλογος μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα με την επωνυμία Σύλλογος Μικρασιατών Αιγάλεω “Νέες Κυδωνίες”. Μέχρι σήμερα, ο σύλλογος έχει διοργανώσει ημερίδες, αφιερώματα στις αλησμόνητες πατρίδες, βιβλιοπαρουσιάσεις, μουσικοχορευτικές παραστάσεις, σεμινάρια ιστορίας, χριστουγεννιάτικα παζάρια με προϊόντα φτιαγμένα από μέλη του συλλόγου, ημερολόγια, αγορά στολών για τα χορευτικά τμήματα, συμμετοχή σε εκδηλώσεις άλλων μικρασιατικών συλλόγων, εκδρομές στην Κωνσταντινούπολη, την Καππαδοκία και τα Μικρασιατικά παράλια. Βράβευσε και απένειμε τιμητικές διακρίσεις σε πρόσφυγες πρώτης και δεύτερης γενιάς του Αιγάλεω και του ευρύτερου Μικρασιατικού χώρου καθώς και σε πρόσωπα του πνεύματος και της κοινωνικής δράσης.

Τον Οκτώβριο του 2010 εγκαινιάστηκε το Μουσείο Μικρασιατικού Πολιτισμού, δημιουργία του Συλλόγου και του Δημοτικού Πολιτιστικού Οργανισμού. Το κτήριο είναι ένα παλιό προσφυγικό σπίτι που ανακατασκευάστηκε από τον δήμο διατηρώντας εξωτερικά τον πέτρινο χαρακτήρα που είχε κάποτε. Πλέον ανήκει στον Δήμο Αιγάλεω και έχει παραχωρηθεί στον σύλλογο Μικρασιατών -ο οποίος είχε και σημαντική δική του οικονομική συνεισφορά- και στον πολιτιστικό οργανισμό, προκειμένου να στεγάσει τα αντικείμενα των μικρασιατών από διάφορες περιοχές της Μικράς Ασίας που δώρισαν Μικρασιάτες, εγκατεστημένοι στο Αιγάλεω όσο και από άλλα μέρη της Ελλάδας, στον σύλλογο όλα αυτά τα χρόνια λειτουργίας του. Με πολύ κόπο και μεράκι οι άνθρωποι που δραστηριοποιούνται στον σύλλογο συνέλεγαν τα αντικείμενα που εκτίθενται στο Μουσείο. Η κ. Ντίνα Καλλιοντζή μας λέει: «Για δέκα χρόνια συλλέγαμε αντικείμενα. Ψάχναμε στα μπαούλα, τα δικά μας και των φίλων μας. Γυρνούσαμε τις γειτονιές και ρωτάγαμε τον κόσμο αν έχει κάτι από τη Μικρά Ασία να μας το δωρίσει για το Μουσείο». Μετά από μια δεκαετία και αφού είχε συλλεχθεί μεγάλος όγκος κειμηλίων, ο σύλλογος κατάφερε και διεκδίκησε από τον Δήμο Αιγάλεω την παραχώρηση του κτηρίου, προκειμένου να φιλοξενήσει τις συλλογές του, οι οποίες είναι κτήμα όλων των ανθρώπων που ήρθαν από τη Μικρά Ασία και εγκαταστάθηκαν στο Αιγάλεω ή αλλού.

Σύνοψη στα καραμανλίδικα

Τα εκθέματα του Μουσείου καλύπτουν όψεις του ιδιωτικού και δημόσιου βίου με έμφαση στο μαγείρεμα, στο κέρασμα, στα επαγγέλματα, στην καθαριότητα και στην ένδυση. Παράλληλα, εκτίθενται μια σειρά από έγγραφα, φωτογραφίες και νομίσματα από τη Μικρά Ασία καθώς και την προσφυγική εγκατάσταση στην Αττική γη και κυρίως το Αιγάλεω. Τα υλικά αντικείμενα που εκτίθενται αυτή τη στιγμή στο Μουσείο ξεπερνούν σε αριθμό τα 150 όλα προερχόμενα από δωρεές των μελών και των φίλων του. Παράλληλα, σύντομα κείμενα τοίχου παρέχουν στον επισκέπτη τη δυνατότητα να μπορεί να διαμορφώσει μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα για τα εκθέματα του Μουσείου και την ιστορική περίοδο την οποία καλύπτουν. Κάποια από τα αντικείμενα του Μουσείου είναι πολύ ιδιαίτερα όπως ένα ιερό βιβλίο, δηλαδή Ιερά Σύνοψη σε καραμανλίδικη γραφή, δηλ. γραμμένη στα τουρκικά με ελληνικά στοιχεία ή ένα κεντητό ζακετάκι που φορούσε μια κοπέλα το 1916 στην Τραπεζούντα του Πόντου.

Ταυτόχρονα, ένας πολύ μεγάλος αριθμός αντικειμένων, όπως αντικείμενα καθημερινής χρήσης, υφαντικής, κεντητικής και φωτογραφικού υλικού, όλα δωρεές των μελών του, που δεν έχει συμπεριληφθεί στην έκθεση του Μουσείου, φυλάσσεται με σκοπό να τροφοδοτήσει περιοδικές εκθέσεις και παρουσιάσεις ανανεώνοντας τις πλούσιες συλλογές του. Μάλιστα, φέτος πραγματοποιήθηκε συνεργασία με το Τμήμα Συντήρησης Αρχαιοτήτων και Έργων Τέχνης της Σχολής Γραφικών Τεχνών και Καλλιτεχνικών Σπουδών του ΤΕΙ Αθήνας, συντήρηση των αντικειμένων του Μουσείου που φυλάσσονται σε αποθηκευτικούς χώρους. Επίσης, αρκετά σχολεία της περιοχής επισκέφθηκαν το Μουσείο και γνώρισαν από κοντά τον πολιτισμό και την ιστορία της Μικράς Ασίας, την ιστορία των παππούδων τους.

Η λειτουργία του Μουσείου στηρίζεται στην πρωτοβουλία και την εθελοντική συνεισφορά των μελών του συλλόγου Μικρασιατών. Όπως μας ενημέρωσε η κ. Αθηνά Δασκαλάκη, «Με πολύ κέφι και μεράκι συμμετέχουμε όλοι αφιλοκερδώς στη λειτουργία του Μουσείου, στην καθαριότητα, στην πραγματοποίηση ξεναγήσεων και εκπαιδευτικών προγραμμάτων, στον εμπλουτισμό των συλλογών του, στη δημιουργία εκδηλώσεων με ελεύθερη πάντα είσοδο για το κοινό. Δουλεύουμε όλοι συλλογικά στον σύλλογο και στο Μουσείο και έχουμε καταφέρει πάνω από όλα να είμαστε μια ωραία παρέα».

Μια συλλογική προσπάθεια που αξίζει να την επισκεφθείτε και να τη στηρίξετε.

Πληροφορίες:

Το Μουσείο βρίσκεται στην οδό Καραϊσκάκη 2-4 στο Αιγάλεω. Προσφέρονται ξεναγήσεις σε μαθητές πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης καθώς και σε συλλόγους και άλλους φορείς ή μεμονωμένους επισκέπτες κατόπιν ραντεβού. Για περισσότερες πληροφορίες και ραντεβού, απευθυνθείτε στον κ. Γιάννη Κουτούλια στο τηλέφωνο: 6944315227 ή στην κ. Αθηνά Δασκαλάκη στο 6945867941.

Επισκεφθείτε τη σελίδα μας στο διαδίκτυο: http://mikrasiatesaigaleo.wordpress.com/

Βιβλιογραφία σχετικά με το Αιγάλεω

Σύλλογος Μικρασιατών Αιγάλεω «Νέες Κυδωνίες», στην ιστοσελίδα:

http://mikrasiatesaigaleo.wordpress.com/

Βαμβακοπούλου Μαρία, «Αιγάλεω – Οι δρόμοι της προσφυγιάς», Αιγάλεω 2012

Μπουρνόβα Ευγενία, «Από τις Νέες Κυδωνίες στο Δήμο Αιγάλεω», Πλέθρον, Αθήνα 2002

Νικολαΐδης Νίκος, «Το αλφαβητάρι του Αιγάλεω. Μια πόλη, μια ιστορία!», Ιστορικό Λαογραφικό Οικομουσείο Αιγάλεω «Ι.Λ.Ο.Α», Αιγάλεω 2011

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: