2019 – Μουσείο Μικρασιατικού Πολιτισμού Αιγάλεω – Όλα τ’ αφήσαμε και φύγαμε/Asia Minor Museum of Egaleo – We left everything behind

.

Για τον κατάλογο της έκθεσης, πατήστε εδώ:

Please view the catalogue here:

(Greek/English Text)

katalogos museum diadiktio_xamanal_1

.

20 Οκτωβρίου – 10 Νοεμβρίου 2019

October 20th to November 10th 2019

Έλενα Ακύλα/ Μάγδα Ταμμάμ

Elena Akyla/ Magda Tammam

.

επιμέλεια:

Αθηνά Δασκαλάκη, Κοινωνιολόγος MSc

Γιάννης Κουτούλιας, Ιστορικός-Αρχαιολόγος MSc

Curated by:

Athina Daskalakis

Giannis Koutoulias

.

Τύπος:

Η Αυγή, Ο μικρασιατικός πολιτισμός και η καταστροφή του 1922 μέσα από εικαστικούς διαλόγους

του Κοσμά Κέφαλου

http://www.avgi.gr/article/10970/10301620/-ola-ta-aphesame-kai-phygame-?fbclid=IwAR3_taWOfJFD_fjXX8_2wpuXm69GUWYH_7AdOSMW8gskrfcZaDF-oIoxn-8

.

Το Μουσείο Μικρασιατικού Πολιτισμού

Με πολύ κόπο και μεράκι οι άνθρωποι που δραστηριοποιούνται στον σύλλογο συνέλεγαν τα αντικείμενα που εκτίθενται στο Μουσείο. «Για δέκα χρόνια συλλέγαμε αντικείμενα. Ψάχναμε στα μπαούλα, τα δικά μας και των φίλων μας. Γυρνούσαμε τις γειτονιές και ρωτάγαμε τον κόσμο αν έχει κάτι από τη Μικρά Ασία να μας το δωρίσει για το Μουσείο». Μετά από μια δεκαετία και αφού είχε συλλεχθεί μεγάλος όγκος κειμηλίων, ο σύλλογος κατάφερε και διεκδίκησε από τον Δήμο Αιγάλεω την παραχώρηση του κτηρίου, προκειμένου να φιλοξενήσει τις συλλογές του, οι οποίες είναι κτήμα όλων των ανθρώπων που ήρθαν από τη Μικρά Ασία και εγκαταστάθηκαν στο Αιγάλεω ή αλλού. Στις 17 Οκτωβρίου 2010 το Μουσείο Μικρασιατικού Πολιτισμού άνοιξε τις πόρτες του μέσα σε ένα φιλόξενο αρχιτεκτονικό περιβάλλον. Στις δύο αίθουσές του, οι επισκέπτες περιπλανιούνται στην Ιωνία, την Καππαδοκία, τον Πόντο και τις υπόλοιπες περιοχές της Μικράς Ασίας μέσα από τα εκθέματα καθημερινότητας και τα ιστορικά τεκμήρια – δωρεές των φίλων του Μουσείου με καταγωγή από τη Μικρά Ασία. Στόχος του Μουσείου είναι να κάνει σαφές στους επισκέπτες του το ιστορικό πλαίσιο της παρουσίας των Ελλήνων στην Μικρά Ασία, τη Μικρασιατική Καταστροφή και την εγκατάσταση των προσφύγων στον Ελλαδικό χώρο και κυρίως στον πρώην συνοικισμό «Νέες Κυδωνίες» και νυν Δήμο Αιγάλεω μέσα από τα κειμήλια που έφεραν οι πρόσφυγες μαζί τους συντηρώντας τις μνήμες τους για αυτά που άφησαν πίσω τους. Τα εκθέματα του Μουσείου καλύπτουν όψεις του ιδιωτικού και δημόσιου βίου με έμφαση στο μαγείρεμα, στο κέρασμα, στα επαγγέλματα, στην καθαριότητα και την ένδυση. Παράλληλα εκτίθενται μια σειρά από έγγραφα, λογοτεχνικά βιβλία, φωτογραφίες και νομίσματα από τη Μικρά Ασία καθώς και την προσφυγική εγκατάσταση στην Αττική Γη και κυρίως το Αιγάλεω. Τα υλικά αντικείμενα που βρίσκονται στις προθήκες τους Μουσείου ξεπερνούν σε αριθμό τα 150, όλα προερχόμενα από δωρεές των μελών και των φίλων του. Παράλληλα σύντομα κείμενα τοίχου παρέχουν στον επισκέπτη τη δυνατότητα να μπορεί να διαμορφώσει μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα για τα εκθέματα του Μουσείου και την ιστορική περίοδο την οποία καλύπτουν. Το αρχείο του Μουσείου διαθέτει και φυλάσσει πλούσιες συλλογές σε αντικείμενα καθημερινής χρήσης, υφαντικής, κεντητικής και φωτογραφικό υλικό, όλα δωρεές των μελών του με απώτερο σκοπό τη συντήρηση, την έκθεση και προβολή τους στο άμεσο μέλλον. Συλλόγου που στέκονται με κάθε τρόπο δίπλα του.

.

Πηγή: Οδηγός του Μουσείου Μικρασιατικού Πολιτισμού Αιγάλεω, 1η Έκδοση, Αιγάλεω 2016-2017
.

blog21.+

Μονοπάτι/ Path
Άποψη εγκατάστασης/ Installation view

.

Τhe Asia Minor Culture Museum

Asia Minor Society of Egaleo “Nees Kydonies” had a dream about founding a museum to host all items and historical evidence (photographs, documents etc) that were saved by refugees from Asia Minor that live in Egaleo since 1922. After a lot of efforts in order to collect all these items, but also to find out the perfect place to expose them, in 17th of October 2010 the Asia Minor Culture Museum opened its doors to the public. The whole city council agreed in offering two refugee houses that were fully renovated and have been converted into one building, so that they can offer a welcoming environment for the Museum’s visitors. In the two halls of the Museum visitors have the opportunity to wander around Ionia, Cappadokia, Pontus and the other territories of Asia Minor through the exhibition of everyday objects and historical evidence – donations which have been provided by the Museum’s friends who hail from Asia Minor. The Museum’s aim is to elucidate for its visitors the historical context of the Greek presence in Asia Minor, the Asia Minor Catastrophe and the settlement of the refugees on Greek soil, mostly in the quarter formerly known as “Nees Kydonies”, which is now the municipality of Egaleo. We intend to achieve this by displaying the heirlooms that the refugees brought with them, retaining memories of what they left behind. The exhibits of the Museum shed light on aspects of the private and public life, placing emphasis on cooking, the offering of treats, professions, cleanliness and clothing. At the same time, a series of documents, literature books, photographs and coins from Asia Minor along with the settlement of the refuges on Attic soil, and mostly in Εgaleo are on view,. The objects placed in the showcases of the Museum are more than 150; they have all been donated by members and friends of the Museum. Additionally, the walls display posters with short texts which offer the visitors the opportunity to form a more well-rounded view of the exhibits of the Museum and the historical period they are tied to.

.

Βibliographic source: A short Guide of Asia Minor Museum in Egaleo, 1st Edition, Egaleo 2016-201

.

22++

Μονοπάτι/ Path
Άποψη εγκατάστασης/ Installation view

.

Δελτίο Τύπου

Το Μουσείο Μικρασιατικού Πολιτισμού Αιγάλεω κλείνει τα εννιά χρόνια λειτουργίας του και τα γιορτάζει με την εικαστική έκθεση Όλα τ’ αφήσαμε και φύγαμε των εικαστικών Έλενας Ακύλα και Μάγδας Ταμμάμ. Στον φιλόξενο χώρο του με τα εκατόν πενήντα αντικείμενα φερμένα από τη Μικρά Ασία μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, βρίσκουν τη θέση τους τα σύγχρονα εικαστικά έργα των Έλενα Ακύλα και Μάγδα Ταμμάμ. Τα κεραμικά θραύσματα και οι ζωγραφικές αναπαραστάσεις οικογενειακών φωτογραφιών, ένα ζευγάρι γυναικεία παπούτσια και ένα ζευγάρι ανδρικές μπότες, φτιαγμένα από γιαπωνέζικο χαρτί, καθώς κι ένα τόπι 100 μέτρων υφάσματος από λεπτό, αιγυπτιακό βαμβάκι, της Έλενας Ακύλα και της Μάγδας Ταμμάμ, συνομιλούν με τα εκθέματα του μουσείου, ανασύροντας στην επιφάνεια μνήμες και βιώματα της προσφυγιάς και του ξεριζωμού. Η μικροϊστορία των κατόχων των αντικειμένων και των εικαστικών έργων, ζωντανεύει την ίδια την Ιστορία γεφυρώνοντας την τέχνη με τις κοινωνικές επιστήμες και στήνει έναν ουσιαστικό και επίκαιρο διάλογο. Το Μουσείο Μικρασιατικού Πολιτισμού Αιγάλεω που ήταν παλιό προσφυγικό σπίτι, αγκαλιάζει τα τεκμήρια της ιστορίας και τα αναδεικνύει με τη βοήθεια της σύγχρονης τέχνης και στα πλαίσια της εξωστρέφειας του μουσείου.

Εγκαίνια: Κυριακή 20 Οκτωβρίου 2019, 18:30 – 21:30 Διάρκεια έκθεσης ως την Κυριακή 10 Νοεμβρίου 2019 Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα και Πέμπτη 17:00-19:00 Κυριακή: 10:00-12:00 Είσοδος ελεύθερη

.

10.Tammam+

Πανί, τυπωμένο βαμβακερό ύφασμα (διάτρητο), 30 x 60 εκ.
Cloth, printed cotton fabric, (laser cut) 30 x 60 cm

 

12+

Πανί / Cloth
Άποψη εγκατάστασης/ Installation view

 

11+

Πανί (λεπτομέρεια)
Cloth (detail)

 

blog25+

Πανί / Cloth
Άποψη εγκατάστασης/ Installation view

.

Περί της έκθεσης «Όλα τ’ αφήσαμε και φύγαμε»

Με την έκθεση «Όλα τ’ αφήσαμε και φύγαμε», στο πλαίσιο των εννιάχρονων γενεθλίων του Μουσείου Μικρασιατικού Πολιτισμού Αιγάλεω, ενθαρρύνουμε το διάλογο της σύγχρονης τέχνης με τα αντικείμενα από τις συλλογές του Μουσείου. Η Ελενα Ακύλα και η Μάγδα Ταμμάμ με τα εικαστικά τους έργα που θα φιλοξενηθούν στο Μουσείο για τρεις εβδομάδες, προτείνουν μια νέα ανάγνωση των μόνιμων εκθεμάτων του μουσείου, μια νέα προοπτική στο μέλλον και τη χρήση των μουσείων. Η μνήμη, ακόμα και θρυμματισμένη, είναι πανταχού παρούσα σε όλα τα αντικείμενα. Συγκινεί, προβληματίζει, ανασυστήνει το παρελθόν. Η παρούσα έκθεση που ανήκει σε μια σειρά δράσεων εξωστρέφειας του Μουσείου και επαφής με τη σύγχρονη πραγματικότητα, αναδεικνύει τον ενεργό ρόλο του καλλιτέχνη στην Ιστορία, τη σύνδεση της τέχνης με την καθημερινότητα. Τα αντικείμενα νοηματοδοτούνται όχι βάση της αισθητικής τους αξίας αν και δεν υπολείπονται καθόλου σε ομορφιά, όσο της χρηστικής τους. Άλλωστε τι παίρνει κανείς μαζί του όταν φεύγει; Τι μπορεί να ενταχθεί σε ένα μουσείο Μικρασιατικού Πολιτισμού; Η έκθεση των δύο εικαστικών μας δίνει τροφή για σκέψη και προβληματισμό. Ο επισκέπτης έχει μια μοναδική ευκαιρία να περιηγηθεί σε έναν φιλόξενο μουσειακό χώρο που θυμίζει σπίτι, αυτό που ήταν κάποτε έτσι κι αλλιώς, και να έρθει σε επαφή με αντικείμενα ιδιαίτερης συναισθηματικής αξίας, αναδεικνύοντας την πλούσια πολιτισμική και προσφυγική ταυτότητα του Δήμου Αιγάλεω. Το Μουσείο Μικρασιατικού Πολιτισμού Αιγάλεω, παιδί του Συλλόγου Μικρασιατών Αιγάλεω «Νέες Κυδωνίες», εδώ και εννιά χρόνια στηρίζει την αλληλεπίδραση με το κοινό και προωθεί δράσεις και εκθέσεις που αναδεικνύουν τον ενεργό ρόλο του Μουσείου στα πολιτιστικά δρώμενα της περιοχής. Φιλοδοξία μας είναι το Μουσείο να αποτελέσει πόλο έλξης πολιτιστικών δρώμενων που διατηρούν ζωντανές τις μνήμες των Μικρασιατών προσφύγων και φέρνουν κοντά τις νέες γενιές με σύγχρονες μορφές έκφρασης.

Γιάννης Κουτούλιας, Ιστορικός-Αρχαιολόγος MSc, Πρόεδρος του Συλλόγου

.

18.Tammam shoes+

Παπούτσια, γιαπωνέζικο χαρτί, ρητίνη
Shoes, japanese paper, resin

 

19.tammam skin boots+

Παπούτσια, γιαπωνέζικο χαρτί, ρητίνη
Shoes, japanese paper, resin

 

20+

Παπούτσια/ Shoes
Άποψη εγκατάστασης/ Installation view

.

Όλα τ’ αφήσαμε και φύγαμε

Οι εικαστικοί Έλενα Ακύλα και Μάγδα Ταμμάμ εμπνέονται από τη φράση «Όλα τ’ αφήσαμε και φύγαμε», και στήνουν μια έκθεση που συνομιλεί η προφορική ιστορία, τα τεκμήρια των απλών ανθρώπων, αυτά που ίσως να μην καταγράψει ποτέ η επίσημη Ιστορία, με τα εκθέματα του Μουσείου Μικρασιατικού Πολιτισμού. Τα έργα τους χτίζουν μια γέφυρα στο χτες και στο σήμερα, των ξεριζωμών, των αφανισμών, της προσφυγιάς. Στηρίζονται στα απομεινάρια, σε αυτά που αφήνει κάποιος όταν φεύγει, μα αυτά στέκουν πάντα εκεί να σηματοδοτούν το δρόμο που άφησε. Ή σε αυτά που χάνονται στη διαδρομή, πέφτουν από τις τσέπες, από τα πλοία, χάνονται στο χώμα και στη λάσπη. Κι αν κάποιος σταθεί τυχερός ίσως κάτι καταφέρει να φέρει μαζί του… στο νέο τόπο, στη νέα ζωή, στο πάλι από την αρχή, για να του θυμίζει το τι είχε, το τι άφησε, το τι έχασε. Αυτά τα αντικείμενα φέρουν μνήμες, φέρουν κάτι από τον ιδιοκτήτη τους, κι ακόμα κι αν η αξία τους πολλές φορές μπορεί να είναι μονάχα χρηστική και ευτελής, η συναισθηματική αξία, το δέσιμο, έχει σημασία για αυτόν που τ’ άφησε, για αυτόν που τα έχασε, για αυτόν που ίσως κατάφερε και τα έφερε και τα δώρισε χρόνια μετά σε ένα μουσείο, έτσι που να μας υπενθυμίζεται πάντα η διαδρομή, η φυγή, ο ξεριζωμός, η απώλεια. Τα έργα της Έλενας Ακύλα και της Μάγδας Ταμμάμ, ανακατεύουν και ανασκαλεύουν τη μνήμη μας, την ατομική, την οικογενειακή και εν τέλει την συλλογική. Θραυσματικές μνήμες, σπαράγματα σκόρπια, βυθισμένα στο χρονοντούλαπο του μυαλού μας, μάς καλούν να τα ανασύρουμε ξανά στο φως και να τους δώσουμε την αξία που έχουν για εμάς αλλά και για την ίδια την επιστήμη της Ιστορίας και της Κοινωνιολογίας. Για να μετουσιωθούν εν τέλει σε Τέχνη. Γιατί όλα αυτά που «κουβαλούν» μαζί τους, μπορούν να σε συντρίψουν με την τραγικότητά τους. Τα έργα των δύο εικαστικών αναπλάθουν ξανά τις μικρές ιστορίες, τους δίνουν μορφή, ανασυνθέτουν την ίδια την Ιστορία. Γιατί τελικά τι είναι αυτό που μένει; Οι μικρές κομματιασμένες αναμνήσεις μας. Αυτές που μας πληγώνουν, αυτές που μας διαμορφώνουν, αυτές που μας κρατάνε ζωντανούς. «…Λάφυρα του θανάτου μου φαίνονται οι φωτογραφίες, είδωλα και σκιές που υπενθυμίζουν το μερίδιο των ενοχών μας, ιχνηλατούν και ζυγιάζουν το σεβασμό ή την ασέβειά μας. Πιλατεύοντας τη μνήμη, παίζοντας, κερδίζοντας και πάλι χάνοντας δηλώνουν ακινητοποιημένες, τι αμελήσαμε, τι είχαμε, τι χάσαμε. Είδωλα νεκρών τόπων, νεκρών ψυχών. Γδαρμένες μνήμες.[…] Γιατί το παρελθόν, η «πιο απελπισμένη μορφή του Χρόνου», ποτέ δεν καταργείται, μόνο φουσκώνει κύματα-κύματα, για να βγάλει φύκια, σουπιοκόκαλα, σπασμένα ξύλα (κάποτε και ναυαγούς) στις ρουβέρες…»* Ο επισκέπτης της έκθεσης έχει την αίσθηση πως τα έργα των δύο εικαστικών έχουν βρει την οργανική τους θέση μέσα στο χώρο του μουσείου. Σαν να ανήκαν πάντα εκεί. Σαν ήταν κι αυτά κομμάτι της ιστορίας των Μικρασιατών προσφύγων, αυτών που τα άφησαν όλα κι έφυγαν γιατί δεν είχαν καμία άλλη επιλογή, πέρα από το θάνατο. Τα κεραμικά θραύσματα και οι ζωγραφικές αναπαραστάσεις φωτογραφιών της οικογένειας Πανταζή του προηγούμενου αιώνα της Έλενας Ακύλα, συνθέτουν διαδρομές, εικονογραφούν ιστορίες, αφηγούνται την ίδια την ιστορία της προσφυγιάς πέρα από χρόνους και εποχές. Δίνουν μια οικουμενική διάσταση στη ίδια την έννοια της καταναγκαστικής φυγής και στην αξία καταγραφής αυτής. Ένα ζευγάρι γυναικεία παπούτσια και ένα ζευγάρι ανδρικές μπότες, φτιαγμένα από γιαπωνέζικο χαρτί, καθώς κι ένα τόπι 100 μέτρων υφάσματος από λεπτό, αιγυπτιακό βαμβάκι, της Μάγδας Ταμμάμ, αποτυπώνουν την καθημερινότητα, τη θνητότητα, την ίδια την ευθραυστότητα της ύλης και της σάρκας. Η επιλογή των ίδιων των υλικών προσδίδει στα έργα μια ανθρωπολογική σημασία και διάσταση. Αν υπήρχε σήμερα ένα Μουσείο ή εργαστήριο δειγμάτων**, ίσως θα είχε σημασία όλα αυτά τα έργα να φυλαχτούν ως τεκμήρια μνήμης για τις μελλοντικές γενιές. «Το εφήμερο δεν είναι το αντίθετο του αιώνιου. Το αντίθετο του αιώνιου είναι το λησμονημένο.»***

Αθηνά Δασκαλάκη, Κοινωνιολόγος MSc

Βιβλιογραφία

*Από το βιβλίο του Κουσαθανά Παναγιώτη «Η κουνιστή πολυθρόνα και άλλες ιστορίες», εκδ. Νεφέλη, Αθήνα 1996.

** Από το βιβλίο της Ogawa Yoko, «Ο παράμεσος», εκδ. Άγρα, Αθήνα, 2000.

*** Από το βιβλίο του John Berger, «Από την Άιντα στον Χαβιέρ», εκδ. Πατάκη, Αθήνα, 2013.

.

1.Tammam+

Τόπι, τυπωμένο βαμβακερό ύφασμα, 70 x 1.40 μ
Fabric roll, printed cotton fabric, 70 x 1.40 m

 

2+

Τόπι (λεπτομέρεια)
Fabric roll (detail)

 

3+

Τόπι / Fabric roll
Άποψη εγκατάστασης/ Installation view

.

Όλα τ’ αφήσαμε και φύγαμε*

*ο τίτλος της έκθεσης είναι μια φράση, μέρος της μαρτυρίας μιας γυναίκας, θύμα της Μικρασιατικής Καταστροφής του 1922, η οποία καταγράφεται στο ιστορικό οπτικοακουστικό λεύκωμα του National Geographic 1922, Ο μεγάλος ξεριζωμός (1)

 

Το Μουσείο Μικρασιατικού Πολιτισμού Αιγάλεω ιδρύθηκε το 2010 και στη συλλογή του έχει εκθέματα από τους Έλληνες της Μικράς Ασίας, συγκεκριμένα  από τις περιοχές της Προποντίδας, του Πόντου, της Καππαδοκίας, της Ιωνίας και της Ανατολικής Θράκης.

Τα έργα των Έλενα Ακύλα και Μάγδα Ταμμάμ  αναπτύσσονται ανάμεσα στα αντικείμενα του μουσείου προσπαθώντας να παράγουν ένα διάλογο και μια οργανική σχέση με αυτά. Η έκθεση είναι μια προσπάθεια ήπιας παρέμβασης στο χώρο του μουσείου. Το μουσείο είναι ο χώρος που η μνήμη συσσωρεύεται. Τα εκθέματα διηγούνται ιστορίες από τη καθημερινή ζωή στην Μικρά Ασία.

Δημιουργείται ένα περιβάλλον, όπου  ο θεατής καλείται να ανακαλύψει τα σύγχρονα έργα, τα οποία συνυπάρχουν με τα μουσειακά εκθέματα.

Αναπτύσσεται μια εγκατάσταση πάνω σε μια από τις προθήκες της κεντρικής αίθουσας του μουσείου. Τα κεραμικά θραύσματα καθημερινών αντικειμένων «αυτού που απέμεινε», έχουν τοποθετηθεί με τέτοιο τρόπο, ώστε να δημιουργούν μία διαδρομή, η οποία νοητά οδηγεί από/ προς την προκυμαία της Σμύρνης.  Τα θραύσματα, ως φορείς μνήμης, αποτέλεσαν τις «μήτρες» των κεραμικών αντικειμένων.  Απομεινάρια ενός από καιρό χαμένου πολιτισμού, παρατίθενται σε ένα συσχετισμό μεταξύ τους δηλώνοντας τη σχέση ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν.

Πιο πέρα, ανάμεσα στις φωτογραφίες του τοίχου με τα οικογενειακά πορτραίτα των Ελλήνων της πόλης, ο επισκέπτης μπορεί να διακρίνει ζωγραφικές αναπαραστάσεις φωτογραφιών του προηγούμενου αιώνα της οικογένειας Πανταζή: το λιμάνι του Πειραιά και η Γκίζα της Αιγύπτου.

Ένα ζευγάρι γυναικεία παπούτσια και ένα ζευγάρι ανδρικές μπότες, φτιαγμένα από γιαπωνέζικο χαρτί, είναι ένα από τα έργα που εκτίθενται στο μουσείο. Πρόκειται για ομοιώματα (ή αλλιώς «αποτυπώματα» από προσωπικά, καθημερινά, οικεία, αντικείμενα. Το γιαπωνέζικο χαρτί παραπέμπει στην επιδερμίδα, ένα σχόλιο για το εύθραυστο της ανθρώπινης ύπαρξης.

Πιο πέρα θα συναντήσουμε ένα τόπι υφάσματος μήκους 100 μέτρων από λεπτό, αιγυπτιακό βαμβάκι, τυπωμένο με αραβικό μοτίβο σε υφαντουργείο στο Κάιρο της Αιγύπτου.

Η Μάγδα Ταμμάμ γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Γερμανία. Έχει μικρασιατική καταγωγή από την πλευρά της μητέρας της και Μαροκινή από την πλευρά του πατέρα της καθώς και προσφυγικό – μεταναστευτικό οικογενειακό ιστορικό.  Η δουλειά της αντλεί στοιχεία (κοινωνικά, θρησκευτικά, φιλοσοφικά) από διαφορετικούς πολιτισμούς, τους οποίους θεωρεί ισότιμους, αναγνωρίζοντας το κοινό τους ανθρωπολογικό υπόβαθρο.

Η Έλενα Ακύλα μας διηγείται την ιστορία της οικογένειάς της η οποία επίσης επηρεάστηκε από διαφορετικούς πολιτισμούς: «Οι παππούδες των παππούδων μου έζησαν στην Οδησσό μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα. Πιο πριν τα ίχνη τους χάνονται στα βάθη των αιώνων. Όταν εγκατέλειψαν την Οδησσό, εγκαταστάθηκαν αρχικά στην Περίσταση της ανατολικής Θράκης και κατόπιν, στις αρχές του 20ου αιώνα, στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί απέκτησαν έναν γιο, τον προπάππου μου Αθανάσιο Πανταζή. Παντρεύτηκε την Ερμιόνη Ραΐσση, η οικογένειά της οποίας, είχε καταγωγή από τη Σμύρνη. Έφυγαν πριν την Μικρασιατική καταστροφή. Η Κωνσταντινούπολη και στη συνέχεια τα Ιεροσόλυμα, ήταν ενδιάμεσοι σταθμοί μιας διαδρομής, πριν καταλήξουν στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου και έζησαν για σχεδόν μισό αιώνα. Το 1954, μετά την άνοδο του Νάσερ στην εξουσία, η οικογένεια της μητέρας μου ήρθε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα. Σε αντίθεση με το μεγάλο ταξίδι των προγόνων μου, όπου κανείς δεν παρέμεινε στη χώρα που γεννήθηκε, εξακολουθώ να ζω στην πόλη της Αθήνας, όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα».

Έλενα Ακύλα

.

6+++

Μονοπάτι
Εγκατάσταση, κεραμικές αποτυπώσεις θραυσμάτων, λευκός και κόκκινος πηλός, διαστάσεις μεταβλητές, 2019
Path
Installation, ceramic fragments, white and red clay, variable dimensions, 2019

 

12+++

Μονοπάτι/ Path
Άποψη εγκατάστασης/ Installation view

 

5+

Μονοπάτι/ Path
Άποψη εγκατάστασης/ Installation view

.

We left everything behind *

*The phrase comes from a woman’s true story telling about the Asia Minor Catastrophe in 1922 (1)

Μονοπάτι (λεπτομέρεια)
Path (detail)

.
Established in 2010, the Asia Minor Museum of Egaleo has preserved artifacts from the Greeks of Asia Minor with an emphasis on memorabilia from Propontis, Pontus, Cappadocia, Ionia and Eastern Thrace. Elena Akyla’s and Magda Tammam’s artworks are lying among the museum’s artifacts as an attempt to mildly intervene to the museum aiming on a creative dialogue with it. The Asia Minor Museum of Egaleo keeps memory alive. The artifacts help the museum to tell stories of daily life prior to the Asia Minor Catastrophe. A site specific installation entitled “Path” was created in the museum. A path of fragments of what was left behind was made out of red and white clay as a symbolic path from Smyrna’s to Piraeus bay, the path of the uprooting of Greek population. On the museum’s wall two paintings were placed among photographs of Greeks from Asia Minor. The paintings derive from photographs taken during the 21th century and depict members of Pantazi’s family at Piraeus port and at the Pyramid of Giza in Cairo, Egypt. Everyday objects such as a pair of woman’s shoes and a pair of man’s boots, made out of delicate Japanese paper and a 100 meters Egyptian fabric roll printed with geometric Arabic designs were exhibited in the museum as well. Magda Tammam was born and raised in Germany to parents of Asia Minor and Arabic origin (her grandmother comes from Asia Minor and her father comes from Morocco). Her artwork stems from many different cultures. Elena Akyla has also a multicultural heritage: “The grandparents of my grandparents were living in Odessa till the end of the 19th
18
century. Then, they left Odessa and moved in Eastern Thrace. After that, in the beginning of the 20th century, they moved in Istanbul Turkey. They had a son, my grandparent Athanasios Pantazis who married Ermioni Raissis. Her family was from Smyrna. They left Smyrna for Istanbul and Jerusalem, before the Asia Minor Catastrophe, only to end up in Alexandria, Egypt. They lived there for over half a Century. When Nasser was elected president of Egypt, in 1954, my mother’s family moved to Athens, Greece. In spite the family past of constant moving, I still live in Athens, the city I was born and raised”.

Elena Akyla

.
(1) National Geographic: 1922, the Greek genocide, collective work, curator of the publication Chris Johns, Alter – Ego MME A.E., 2007

.

Να Φεύγεις

Λιμάνι / Να φεύγεις (δίπτυχο)
Μαρκαδόροι, ξυλομπογιές, μολύβι σε χαρτί, σφραγίδες, κόκκινο μελάνι, 21 × 29 εκ., 2015

 

Sailors With No Ships

Port/ Living away from home (diptych)
Markers, colour pencils, pencil for sketch drawing, stamps, red ink on paper,  21 × 29 cm, 2015

 

15+

Λιμάνι – Να φεύγεις/ Port- Living away from home
Άποψη εγκατάστασης/ Installation view

 

16+

Λιμάνι – Να φεύγεις/ Port- Living away from home
Άποψη εγκατάστασης/ Installation view

 

17+

Λιμάνι – Να φεύγεις/ Port- Living away from home
Άποψη εγκατάστασης/ Installation view

 

κεντητό νυφικό μαξιλάρι από την Κωνσταντινούπολη γύρω στο 1920

Κεντητό νυφικό μαξιλάρι από την Κωνσταντινούπολη (1920)
Pillowcase featuring patterns from Istanbul (1920)

 

IMG_5353β

Κεντητό μαξιλάρι (από τη συλλογή του Μουσείου)
Pillowcase featuring patterns

.

Κατάλογος έργων/ List of works

__________________________________

Μάγδα Ταμμάμ, Τόπι, τυπωμένο βαμβακερό ύφασμα, 70 x 1.40μ./ Magda Tammam, Fabric roll, printed cotton fabric, 70 x 1.40 m

__________________________________

Έλενα Ακύλα, Μονοπάτι, εγκατάσταση κεραμικές αποτυπώσεις θραυσμάτων, λευκός και κόκκινος πηλός, διαστάσεις μεταβλητές, 2019/ Elena Akyla, Path, installation ceramic fragments, white and red clay, variable dimensions, 2019

__________________________________

Μάγδα Ταμμάμ, Πανί, τυπωμένο βαμβακερό ύφασμα (διάτρητο), 30 x 60 εκ./ Magda Tammam, Cloth, printed cotton fabric, (laser cut) 30 x 60 cm

__________________________________

Έλενα Ακύλα, Λιμάνι – Να φεύγεις (δίπτυχο), μαρκαδόροι, ξυλομπογιές, μολύβι σε χαρτί, σφραγίδες, κόκκινο μελάνι, 21 × 29 εκ., 2015/ Elena Akyla, Port – Living away from home (diptych), markers, colour pencils, pencil for sketch drawing, stamps, red ink on paper, 21 × 29 cm, 2015

__________________________________

Μάγδα Ταμμάμ, Παπούτσια, γιαπωνέζικο χαρτί, ρητίνη/ Magda Tammam, Shoes, japanese paper, resin

__________________________________

blog22+

 

 

 

 

 

 

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: