2011 – Έλενα Ακύλα: Ζωγραφίζει αυτά που μας σκοτώνουν, εφημερίδα Ο Χρόνος

Berlin

ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ

Συνέντευξη: Έλενα Ακύλα, Ζωγραφίζει αυτά που μας σκοτώνουν

30.11.2011

Το σύστημα καταρρέει και οι καλλιτέχνες έχουν υποχρέωση και ευθύνη να αποτυπώσουν και να καταγράψουν όλα όσα συμβαίνουν. Να ερμηνεύσουν γεγονότα και να δημιουργήσουν μνήμη.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΧΡΗΣΤΟΣ Ν. ΘΕΟΦΙΛΗΣ

Θεωρώ ότι ο καλλιτέχνης δε μπορεί να μένει αμέτοχος στα όσα συμβαίνουν γύρω του. Η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, που είναι στην ουσία κρίση του καπιταλιστικού συστήματος και την οποία επέφερε η κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος, έχει επηρεάσει τη ζωή μας σε όλες τις εκδηλώσεις της .

Η ανάγκη μου πάντα ήταν να μιλήσω για τις καταναλωτικές συνήθειες, τον αστικό τρόπο ζωής, την πλαστή ευμάρεια και το εφήμερο του χρηστικού αντικειμένου,  γι’ αυτό και επιλέγω κυρίως ευτελή υλικά ως εκφραστικά εργαλεία. Με ενδιαφέρει η ανακύκλωση των πραγμάτων ως φορέων μνήμης και ο τρόπος με τον οποίο η μνήμη συσσωρεύεται σ’ αυτά.

Τον τελευταίο καιρό η προσοχή μου είναι περισσότερο εστιασμένη στη σύγχρονη πολιτική σκηνή. Η προέλευση των θεμάτων μου είναι φωτογραφίες γεγονότων της διεθνούς πολιτικής, δημοσιευμένες στον ημερήσιο τύπο, τις οποίες μεγεθύνω και επιζωγραφίζω σε μια προσπάθεια ερμηνείας της πραγματικότητας. Η φωτογραφία προϋποθέτει πραγματικότητα, γι’ αυτό το λόγο το στοιχείο της πληροφορίας, του pixel, παραμένει ως βάση σε αυτήν την ενότητα δουλειάς. Η αλλαγή κλίμακας παραμορφώνει μεν την αρχική εικόνα, η αναφορά σε αυτή όμως δεν παύει να υπάρχει (το pixel παραμένει η στοιχειώδης μονάδα σύνθεσης της νέας εικόνας που αναπλάθεται πλέον εκ του μηδενός). Ο ασπρόμαυρος τόνος παραπέμπει στην αρχική πηγή ενώ ενσωματώνονται και μορφές από κινούμενα σχεδία. Αυτή η συνύπαρξη στοχεύει στην υπονόμευση των ορίων μεταξύ των τεχνών: πρόκειται για ένα ζωγραφικό έργο, προϊόν μιας σημαίνουσας εικαστικής παράδοσης που αντλεί έμπνευση από το τεχνολογικό μέσο της φωτογραφίας και ταυτοχρόνως παραπέμπει σε ‘’ευτελείς’’ εκδοχές εικονογράφησης ευρείας κατανάλωσης. Εδώ μια προβληματική πραγματικότητα που αντιπροσωπεύεται συμβολικά από την απουσία χρώματος αναμιγνύεται με την πολύχρωμη ζωή των κινουμένων σχεδίων που προκύπτουν από μια επινοημένη πραγματικότητα.

Σε διαφορετικές φάσεις τις δουλειάς μου, το έτοιμο υλικό υπάρχει ως θεμελιώδης παράμετρος συγκρότησης της εικαστικής φόρμας, είτε ως αρχικό υλικό, είτε μεταποιημένο. Σε κάποιες περιπτώσεις  τα απορρίμματα του αστικού πολιτισμού παραμένουν ως έχουν και αποτελούν το κύριο σώμα της σύνθεσης και σε κάποιες άλλες, όπως στην περίπτωση των φωτογραφιών, το έτοιμο υλικό αποτελεί την πρώτη ύλη, το έναυσμα και την αφορμή για να παραχθεί το τελικό εικαστικό αποτέλεσμα. Πολλές φορές, αξιοποιώ μόνο το αποτύπωμα θραυσμάτων τα οποία προέρχονται από πεταμένα αντικείμενα (διάφορα μέταλλα, πλαστικό, λάστιχο, μέρη ηλεκτρικών συσκευών, άδεια σωληνάρια, γυαλί, χαρτί, κ.λ.π.). Το ενδιαφέρον σε αυτήν τη διαδικασία επικεντρώνεται στην απουσία της υλικής υπόστασης αυτών των απορριμμάτων, στην καταγραφή του ίχνους τους. Εφόσον το ίδιο το θραύσμα είναι μέρος ενός αντικειμένου του οποίου η προέλευση ορίζεται δύσκολα, το αποτύπωμα του πάνω στο έργο αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, ένα δεύτερο επίπεδο αφαίρεσης.

 

http://www.xronos.gr/detail.php?ID=74849&sphrase_id=155711

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: