2013 | artwork and ephemera Ατομική έκθεση

Greek/ english

.

 

artwork and ephemera

solo exhibition artwork and ephemera

pro-art/Μ.Λεγάκη, Αθήνα

pro-art/M.Legakis gallery, Athens, Greece

.

τύπος/press: http://www.avgi.gr/article/1219332/i-zografiki-os-kaustiko-politiko-sxolio-parodia-orgi (Η ΑΥΓΗ, 31/10/2013)

έκδοση/publication: http://www.politeianet.gr/books/9789609489348-akula-elena-futura-artwork-and-ephemera-228587

link: 

http://kioskderdemokratie.blogspot.com/2015/08/artwork-ephemera-elena-akyla-greece.html

http://kourdistoportocali.com/post/36139/akila

http://floroieikastikoi.blogspot.gr/2013/10/artwork-and-ephemera.html

http://www.peoplegreece.com/article/artwork-ephemera-simera-ta-egkenia-tis-ekthesis-tis-elenas-akila/

http://theartfoundation.metamatic.gr/GR/Event/2100/elena_akula:_Artwork_and_Ephemera/

http://www.library.asfa.gr/askt/Documents/ta-nea-tis-bibliothkis/nea-apoktmata/ianoyarios2014/drfile.2014-03-18.1139611003

http://floroieikastikoi.blogspot.gr/2012/12/1-2-3.html

https://www.athensvoice.gr/guide/arts/events/53781_elena-akyla-artwork-and-ephemera

.

.

Η εικαστική γραφή της Έλενας Ακύλα αναζητά  πάντα τρόπους έκφρασης συνυφασμένους και άρρηκτα δεμένους με το εννοιολογικό περιεχόμενο της δουλειάς της.

Η ενότητα των έργων που παρουσιάζεται στην έκθεση αυτή, με τον τίτλο artwork and ephemera, δημιουργήθηκε με αφορμή την πρόσφατη παγκόσμια οικονομική κρίση και τις συνέπειές της, τόσο στη σύγχρονη κοινωνική εξέλιξη, όσο και στην προσωπική πορεία αναζήτησης του ατόμου.

Η επικαιρότητα, μέσα από άρθρα και φωτογραφίες του Τύπου όπου καταγράφονται γεγονότα της διεθνούς πολιτικής σκηνής και η επίδρασή τους στη ζωή μας, μεταμορφώνεται από την Έλενα Ακύλα σε πίνακες ζωγραφικής γκρίζων τόνων που μοιάζουν με σκηνές από θέατρο του παραλόγου, ανεξήγητες και γεμάτες αντιφάσεις. Είναι σκηνές μίας κατασκευασμένης πραγματικότητας με κοινό χαρακτηριστικό στοιχείο το καρτούν Pucca που είναι ο παρατηρητής των γεγονότων, το μόνο έγχρωμο στοιχείο κάθε έργου. Η Pucca, ως ανθρώπινη επινόηση, συμβολίζει την αντίθεση στην «προκάτ» πραγματικότητα που μας επιβάλλεται και δίνει το στίγμα ενός άλλου τρόπου σκέψης.

Η καλλιτέχνις  ενδιαφέρεται περισσότερο για την απόδοση της εννοιολογικής διάστασης του θέματος και λιγότερο για την αμιγώς ζωγραφική του αξία. Γι αυτό άλλωστε δε χρησιμοποιεί καμβά, θέλοντας να διατηρήσει την αίσθηση του ντοκουμέντου και να αποκλείσει κάθε  αισθητικοποίηση.  Τα έργα είναι ζωγραφισμένα με ακρυλικά σε χαρτί και αποτελούν επιζωγραφισμένα μεγεθυμένα φωτοαντίγραφα φωτογραφιών, δημοσιευμένων σε ρεπορτάζ εφημερίδων.

Για την Έλενα Ακύλα το σημαντικό εδώ είναι το εννοιολογικό παιχνίδι, η απόδοση της σκέψης, της ανησυχίας για την χαμένη μας αίσθηση συλλογικότητας αλλά και η προσδοκία για μια υγιή αντίδραση, η αφύπνιση και το κίνητρο για έναν πιο αληθινό κόσμο.

Μιρέλλα Α. Λεγάκη/ Γκαλερί pro-art

Αθήνα, Σεπτέμβρης 2013.

_____________________________________

 

The artistic language of Elena Akyla has always been seeking new ways of expression, interwoven with the intellectual context of her work.

The works presented in this exhibition, entitled artwork and ephemera, were created on the grounds of the current international economic crisis and its consequences on today’s  social evolution and each man’ s quest for self awareness.

The current events, through published articles and photos of every day news that affect greatly our own lives, are transformed by Elena Akyla into grey scale paintings looking like scenes of a grotesque theatre, inexplicable as well as controversial. Scenes of a constructed reality, all characterized by a Pucca cartoon, the painting’ s only colorful viewer.  The Pucca stands for an opposition to the imposed made-up reality and a different way of looking at things.

The artist is more interested in the conceptual nature of the matter and less in its sheer artistic value. This is the reason she does not use canvas, in an attempt to preserve the urge of the document and eliminate any trace of  aesthetization.  The works are acrylic on paper,  overpainted magnified copies of photographs, published in newspaper reports.

For Elena Akyla, the important element is the conceptual game, an impression of our repressed sense of solidarity but also the desire for a healthy reaction, an awakening and a demand for a truer world.

Mirella  A. Legakis/ pro-art gallery

Athens, September 2013

.

Los Angeles, 50’s, U.S.A., 50 x 50 εκ., ακρυλικό σε χαρτί, 2011 | 50 x 50 cm, acrylic on paper, 2011

.

Sotheby’s, 2010, Λονδίνο, 146 x 90 εκ., ακρυλικό σε χαρτί, 2011 | Sotheby’s , 2010, London, 146 x 90 cm, acrylic on paper, 2011

.

Zapatero, 2008, Μαδρίτη 70 x 150 εκ., ακρυλικό σε χαρτί, 2011 | Zapatero, 2008, Madrid 70 x 150 cm, acrylic on paper, 2011

Zapatero, 2008, Μαδρίτη 70 x 150 εκ., ακρυλικό σε χαρτί, 2011 | Zapatero, 2008, Madrid 70 x 150 cm, acrylic on paper, 2011

.

 

Bank of China, 110 x 88 εκ., ακρυλικό σε χαρτί, 2011 | 110 x 88 cm, acrylic on paper, 2011

Bank of China, 110 x 88 εκ., ακρυλικό σε χαρτί, 2011 | 110 x 88 cm, acrylic on paper, 2011

.

Λετονία, 2009 90 x 156 εκ., ακρυλικό σε χαρτί, 2013 | Latvia, 2009 90 x 156 cm, acrylic on paper, 2013

.

World Economic Forum 2009: Shaping the post-crisis world, Νταβός, Ελβετία 125 x 90 εκ., ακρυλικό σε χαρτί, 2011 | World Economic Forum 2009: Shaping the post-crisis world, Davos, Switzerland 125 x 90 cm, acrylic on paper, 2011

World Economic Forum 2009: Shaping the post-crisis world, Νταβός, Ελβετία 125 x 90 εκ., ακρυλικό σε χαρτί, 2011 | World Economic Forum 2009: Shaping the post-crisis world, Davos, Switzerland 125 x 90 cm, acrylic on paper, 2011

.

Northern Rock, 2009, Βρετανία 73 x 112 εκ., ακρυλικό σε χαρτί, 2013 | Northern Rock, 2009, Britain  73 x 112 cm, acrylic on paper, 2013

.

Matthew Nimetz, 2008, Ν. Υόρκη 74 x 96 εκ., ακρυλικό σε χαρτί, 2009 | Matthew Nimetz, 2008, N. York 74 x 96 cm, acrylic on paper, 2009

Matthew Nimetz, 2008, Ν. Υόρκη 74 x 96 εκ., ακρυλικό σε χαρτί, 2009 | Matthew Nimetz, 2008, N. York 74 x 96 cm, acrylic on paper, 2009

.

Lehman Brothers, Ν. Υόρκη, 2008 90 x 143 εκ., ακρυλικό σε χαρτί, 2013 | Lehman Brothers, N. York, 2008 90 x 143 cm, acrylic on paper, 2013

Lehman Brothers, Ν. Υόρκη, 2008 90 x 143 εκ., ακρυλικό σε χαρτί, 2013 | Lehman Brothers, N. York, 2008 90 x 143 cm, acrylic on paper, 2013

.

Champs Elysees, 2008, Γαλλία 30 x 49 εκ., ακρυλικό σε χαρτί, 2013 | Champs Elysees, 2008, France 30 x 49 cm, acrylic on paper, 2013

Champs Elysees, 2008, Γαλλία 30 x 49 εκ., ακρυλικό σε χαρτί, 2013 | Champs Elysees, 2008, France 30 x 49 cm, acrylic on paper, 2013

.

Man carrying a box, 2008, Ν. Υόρκη 32 x 45 εκ., ακρυλικό σε χαρτί, 2013 | Man carrying a box, 2008, N. York 32 x 45 cm, acrylic on paper, 2013

Man carrying a box, 2008, Ν. Υόρκη 32 x 45 εκ., ακρυλικό σε χαρτί, 2013 | Man carrying a box, 2008, N. York 32 x 45 cm, acrylic on paper, 2013

.

Woman carrying a box, 2008, Ν. Υόρκη 31 x 49 εκ., ακρυλικό σε χαρτί, 2013 | Woman carrying a box, 2008, N. York 31 x 49 cm, acrylic on paper, 2013

.

15 Σεπτεμβρίου 2008, Ν. Υόρκη 31 x 49 εκ., ακρυλικό σε χαρτί, 2013 |15 September 2008, N. York 31 x 49 cm, acrylic on paper, 2013

.

Christie’s, 2010, Ν. Υόρκη 32 x 44 εκ., ακρυλικό σε χαρτί, 2013 | Christie’s, 2010, N. York 32 x 44 cm, acrylic on paper, 2013

.

Northern Rock, 2009, Βρετανία (δίπτυχο) 22 x 48  εκ. και  22 x 48  εκ., ακρυλικό σε χαρτί, 2011 | Northern Rock, 2009, Britain (diptych) 22 x 48  cm and  22 x 48  cm, acrylic on paper, 2011

.

.

φωτογραφίες:  Γιώργος Βιτσαρόπουλος/ photographer: Giorgos Vitsaropoulos www.giorgosvitsaropoulos.com

.

.

artwork and ephemera

Νομίζω ότι η πραγματικότητα που κάνει τον καλλιτέχνη

να τη διαλέγει σαν μέσο για να πει όσα θέλει να πει

πρέπει να είναι συγχωρήστε μου την ταυτολογίαπραγματική·

κοντολογίς κατανοητή σε κάποιον άλλο, οικεία…

Αντρέι Ταρκόφσκι, Σμιλεύοντας το χρόνο

Η σειρά έργων artwork and ephemera αποτελεί μια παράθεση σημειώσεων που συνοψίζουν τη σύγχρονη καθημερινότητα. Eίναι στην ουσία μια ζωγραφική παραγωγή της ιστορικότητας διαφορετικών επιπέδων της πραγματικότητας, τα οποία θέτει σε διάλογο. Η παράθεση αυτή ξεκινά ήδη από την υλικότητα των έργων ως διαδικασία: η φωτογραφία-ντοκουμέντο ενός γεγονότος δημοσιεύεται σε μια εφημερίδα ως απόδειξη της αντικειμενικής διάστασης του πραγματικού· το εφήμερο ντοκουμέντο φωτοτυπείται· η φωτοτυπία επιζωγραφίζεται. Δεν υπάρχει καμία αθωότητα σε αυτή τη διαδικασία παράθεσης, αλλά μία πολλαπλότητα διαφανειών που αναδεικνύει τη σύγχυση, την εξορθολογισμένη αντικειμενικοποίηση της ασάφειας, όπου το εφήμερο, η φθορά, η επανάληψη και το αντίγραφο ενδύονται κάθε φορά νέα, στέρεα νοήματα που κατασκευάζουν φαντασιακά το κοινωνικό ως θέαμα, ως πραγματική αφαίρεση.

Η οικειότητα των εικόνων που προσφέρουν τα έργα δίνει την αίσθηση μιας αναγνωρίσιμης, σχεδόν εξόφθαλμης εγγύτητας σε σχέση με την κοινωνική περιοχή του υπαρκτού σήμερα, ως επικαιρότητα της κρίσης. Η κυρία στο σούπερ μάρκετ που στέκεται στο ταμείο με έναν Toulouse-Lautrec στο καλάθι της ως αποθέωση της φαντασμαγορίας του εμπορεύματος και της αγοράς, οι γκροτέσκες φωτογραφικές πόζες των πολιτικών αρχηγών, οι συνεχείς αναφορές στη Lehman Brothers και την κρίση του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού, το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, η κατάρρευση των ασφαλιστικών ταμείων και οι κοινωνικές διεκδικήσεις, οι δημοπρασίες των Sotheby’s, οι διαπραγματεύσεις για εθνικά ζητήματα και ο ανταγωνισμός υπερδυνάμεων (Κίνα, Η.Π.Α.), η επισφαλειοποίηση της εργασίας και οι απολύσεις, η συμπίεση του μισθού μέσα από τον αναδιαρθρωμένο καπιταλισμό (νεοφιλελεύθερες πολιτικές), οι κοινωνικές διαμαρτυρίες και εξεγέρσεις, όλες οι έτοιμες (ready-made) εικόνες της επικαιρότητας ως θέαμα δεν παρατίθενται ως διδακτικός  σχολιασμός ή επίφαση μιας κατανόησης για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Αντίθετα, τα έργα κινούνται στο όριο της παρωδίας και του άτεχνου. Η τέχνη δηλαδή δεν είναι υπαινικτική αλλά πραγματική, ένας σχεδόν προφορικός λόγος. Η ζωγραφική γλώσσα (και η τέχνη) είναι ένα μέσο, θα μπορούσε εξίσου να είναι ένα πολιτικό κείμενο ή μια συζήτηση ανάμεσα σε φίλους.

Με αυτή την έννοια, η γκρίζα ζωγραφική μάζα (οι ομογενοποιητικοί γκρίζοι τόνοι)μέσα από την καλειδοσκοπική ασάφεια του πλήθους που διαμαρτύρεται ή στέκεται στις ουρές, των ψυχρών υπουργικών συμβουλίων, όπου οι πίνακες του Miró κρέμονται άψυχοι στον τοίχο, των αυστηρών σχεδόν απογυμνωμένων τοπίων των χρεοκοπημένων τραπεζών, των ασφαλιστικών ταμείων, των δημοπρασιών έργων τέχνης, των πανταχού παρόντων τηλεοπτικών μέσων, των χωρίς πρόσωπο ανθρώπινων μορφών δεν προτάσσεται καν ως αισθητικοποιημένη γλώσσα, ούτε αποτελεί ζωγραφικό σχολιασμό που αναπαριστά την κρίση των καπιταλιστικών σχέσεων σήμερα, αλλά διαυγάζει τη δυναμική των αντιφάσεων και της σύγχυσης που μας στροβιλίζουν μέσα στην κίνηση της κοινωνικής κρίσης. Στη σειρά έργων artwork and ephemera δεν «διαβάζουμε» για την κρίση, στροβιλιζόμαστε μέσα σε αυτή.

Στο όριο της παρωδίας, του περίγελου, της σύγχυσης, της οργής, του σοκ, στροβιλιζόμαστε παρόντες οι ίδιοι μέσα στο έργο. Η μάσκα της μικρής, τρελά ερωτευμένης Pucca (παιδική σειρά κινουμένων σχεδίων νοτιοκορεάτικης παραγωγής, «ένας μοναδικός συνδυασμός μόδας, τεχνολογίας, ρομάντζου και χιούμορ») δεν μας συνδέει απλώς με το έργο ως θεατές, μας τοποθετεί μέσα σε αυτό. Η εμμονή στη μάσκα που υιοθετούμε μέσα στον κυρίαρχο τρόπο παραγωγής και αναπαραγωγής της ζωής δεν αφορά ωστόσο την μελαγχολία και τη θλίψη των απρόσωπων κοινωνικών σχέσεων, μια οπτική βάσει της οποίας η υποκειμενικότητα μετατρέπεται σε ατομική υπόθεση και τα πάντα ανάγονται στην ηθική της ατομικής ευθύνης. Για τον Βάλτερ Μπένγιαμιν, η φύση αυτής της θλίψης γίνεται σαφέστερη όταν τεθεί το ερώτημα με ποιον στ’ αλήθεια ταυτίζεται αυτός που την εκφράζει, για να προσθέσει: «Η απάντηση είναι: αναμφισβήτητα με τον νικητή. […] Η ταύτιση με τον νικητή αποβαίνει προς όφελος των κυρίαρχων» (Θέση έβδομη, από τις Θέσεις για τη φιλοσοφία της ιστορίας).

Αντίθετα, η σειρά έργων artwork and ephemera δεν φέρει την ενσυναίσθηση του νικητή, δεν προβάλλει τη θλίψη ως κυρίαρχο στοιχείο. Η  μάσκα αποτελεί εδώ συνδήλωση ότι εμείς φορώντας τις κοινωνικές προσωπίδες αποτελούμε στην ουσία προσωποποίηση των κοινωνικών μας σχέσεων στη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο των καπιταλιστικών σχέσεωνπροκειμένου να προσαρμοστούμε σε μια κοινωνική λειτουργία που μας επιβάλλεται μέσω της απειλής του αφανισμού μας.

«Ο κόσμος της προσωποποίησης είναι ένας κόσμος τακτοποιημένος, που μπορεί να      ταξινομηθεί, ένας κόσμος στον οποίο οι άνθρωποι φέρουν εις πέρας τις κοινωνικές             λειτουργίες τους, ένας κόσμος που μπορεί να γίνει κατανοητός με όρους λειτουργικούς.           Ένας κόσμος στον οποίο δεν χωρά η επανάσταση».

            John Holloway, Ρωγμές στο   καπιταλισμό

 

Με αυτόν τον τρόπο, παρουσιάζοντας την αντίφασή μας, θέτει ταυτόχρονα το ερώτημα για το όριο λειτουργίας αυτής της εκβιαστικής συναίνεσης με το υπάρχον (κρίση). Αποτελεί κριτική στην ίδια την ταυτότητα που επιβάλλεται από τη δομή των κοινωνικών σχέσεων και κατακερματίζει τη ροή της ανθρώπινης δραστηριότητας σε διαχωρισμένα περιεχόμενα εργασίας και συγκεκριμένες ταυτότητες. Είμαστε, επομένως, παριστάμενοι στο έργο με μια απροσδιοριστία καθοριστική και αμήχανη, ως θεατές-υποκείμενα της κοινωνικής παραγωγής. Είμαστε παρόντες όχι μέσα από την ταυτοποίησή μας με το πραγματικό (όχι μέσα από την ταυτότητα) αλλά μέσα από μια άρνηση (μάσκα). Είμαστε και δεν είμαστε εμείς. Είμαστε εμείς αλλά ταυτόχρονα είμαστε δυνητικά μόνοφορείς της κριτικής αυτού που μοιάζει να μας ταυτοποιεί με το σημερινό κόσμο. Με την ίδια έννοια που ο καπιταλισμός ως κοινωνική σχέση (και όχι οικονομική) δεν αποτελεί μια εξωτερικότητα αλλά μια «αντίφαση-σε-κίνηση» που μας εμπεριέχει, μας θέτει ως αυτό-προϋπόθεση της αναπαραγωγής του, η μάσκα της Pucca ως εξωτερικότητα αλλά και εσωτερικότητα, αποτελεί την οριακή αναγνώριση μιας ταυτότητας που κατακερματίζεται, ίσως περισσότερο μιας διαδικασίας ταυτοποίησης που πλέον απο-λειτουργικοποιείται ως βάση της κοινωνικής σχέσης, του κοινωνικού δεσμού. Η παρωδία και το εξόφθαλμο φέρουν στην επιφάνεια την εγγενή βία των πραγμάτων του κυρίαρχου συστήματος παραγωγής απέναντι στην οποία δεν μπορεί να υπάρξει απλά ειρηνική «έξοδος» από μια κατάσταση που στέκεται απέναντι μας, υπάρχει ρήξη με το υπάρχον μέσα στο οποίο στεκόμαστε.

Με αυτή την έννοια, μπορούμε να μιλήσουμε για την παράθεση της κρίσης στα έργα της σειράς artwork and ephemera, όχι ως κριτικό σχολιασμό της πραγματικότητας αλλά ως κριτικό αναστοχασμό ad hominem που επικεντρώνεται στην ευθραυστότητα αντί της παντοδυναμίας του συστήματος, βλέπει δηλαδή την κρίση ως ρήξη και όχι ως αναδιάρθρωση (δεν είναι μια απεικόνιση του καπιταλιστικού συστήματος αλλά της κρίσης του).

Η συγκεκριμένη δουλειά της Έλενας Ακύλα ξεκίνησε το 2009,  μέσα στη ροή των γεγονότων της παγκόσμιας κρίσης, που εμφανίζεται στην Ελλάδα με την κοινωνική αναταραχή που σηματοδότησε ο Δεκέμβρης του 2008.  Η εμπειρία των κοινωνικών συγκρούσεων στο δρόμο, μέσα σε ένα τοπίο όπου ο κοινωνικός ανταγωνισμός κυοφορούνταν χρόνια (όπως ακριβώς η παγκόσμια κρίση κυοφορούνταν πολύ πριν τη στιγμή της χρεωκοπίας της Lehman Brothers), επηρέασε βαθιά τη συνολική αντίληψη για τη ζωή. Η «ρηξιγενής ετεροτοπία του συμβάντος» (Badiou, 2008) του Δεκέμβρη αμφισβήτησε το υπάρχον και μας έφερε όλους (και την τέχνη) αντιμέτωπους με ό,τι μέχρι εκείνη τη στιγμή αναγνωρίζαμε ότι είναι έτσι, ότι γίνεται έτσι και μέσα στο οποίο λειτουργούσαμε κανονικά. Το κοινωνικό περιεχόμενο μετατοπίστηκε και βασικές έννοιες της συλλογικής και ατομικής ζωής ανανοηματοδοτήθηκαν. Πάνω σε αυτή τη μετατόπιση στηρίζεται ολόκληρη η σειρά έργων artwork and ephemera, στην επαναδιατύπωση της αλληλουχίας νοημάτων, συμβάντων, γεγονότων, εικόνων μέσα από τον καταλύτη της εμπειρίας.

Οι  «ψηφίδες» και σημειώσεις που παραθέτει η Έλενα Ακύλα σε αυτή την ενότητα έργων αποτελούν, όπως και στα προηγούμενα έργα της, ένα είδος  αρχαιολογίας του σύγχρονου πολιτισμού. Η συγκεκριμένη ενότητα έχει ειδική συνάφεια με την πρώτη της έκθεση με τίτλο π-αρ[τ]σε επιμέλεια της Μαρίνας Λαγού το 2007,  την παράθεση δηλαδή, σημείων-θραυσμάτων σε ένα συσχετισμό στοιχείων που ορίζουν μνήμη, οργανώνοντας μια σχέση μέσα από τη μεταξύ τους διάταξη. Και εδώ, οι σημειώσεις παραμένουν πάντα σημειώσεις, οι «ψηφίδες» παρατίθενται ως κολάζ, αναδεικνύοντας την ίδια την εγγενή τους σύνθεση. Το πλήθος-ψηφίδες, το εφήμερο κολάζ των ειδησεογραφικών ντοκουμέντων, το στιγμιότυπο, το ευτελές, φθαρμένο χαρτί, οι τονικότητες του γκρι (το μόνο καθαρό μαύρο είναι στο κεφάλι της μάσκας) συνδέονται με το θραύσμα, με το μη-χρήσιμο, με το διαδικαστικό στοιχείο του ημιτελούς, που συνοψίζει μια καθημερινότητα με πολλές ρωγμές. Αυτή η παράθεση, όπως και τα ατέρμονα πέπλα θραυσμάτων που άπλωνε στα προηγούμενα έργα της, είναι και η μοναδική επέμβαση.

Κατερίνα Νασιώκα, Ph.D Κοινωνιολογίας, Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Πουέμπλα, Μεξικό

Σεπτέμβριος 2013

___________________________________________

Ο τίτλος artwork and ephemera παραπέμπει στη δημοπρασία Lehman Brothers: Artwork and Ephemera Collection, που έγινε στις 29 Σεπτέμβρη του 2010 στον οίκο Christie’s κατά την οποία βγήκαν σε πώληση έργα τέχνης και άλλα αντικείμενα που κοσμούσαν τους τοίχους και τα γραφεία της άλλοτε τραπεζικής υπερδύναμης Lehman Brothers. Ένα από τα αντικείμενα της δημοπρασίας ήταν μια ταμπέλα που πάνω της αναγράφονταν οι αρχές της τράπεζας: «Είμαστε μια εταιρία με αταλάντευτη αφοσίωση στους πελάτες μας, στους μετόχους μας και στους ανθρώπους μας».

***

artwork and ephemera

 

 

I think that the reality to which an artist is drawn as a means of saying

what he has to about the world, must—if you will forgive the

tautology—be real in itself: in other words understood by a person,

familiar to him since his childhood.

Αndreij Tarkovskij, Sculpting in Time

 

The works of artwork and ephemera, constitute a juxtaposition of notes, summarizing contemporary reality. It is in fact a painting production of the history of different levels of reality that are put in dialogue. This juxtaposition starts already from the materiality of the works as a process: The photography-document of an event is published in a newspaper as a proof of the objective of the real. The document is copied and the copy is painted. There is no trace of innocence in this juxtaposing process, but a multiplicity of transparencies that highlights the confusion of the objectivation of the real, where the ephemeral, the impairment, the repetition and the copy bear every time new solid meanings   that create in an imaginary way the social as a spectacle, as a real abstraction.

The intimacy of the images offered in the works gives an impression of a recognizable, almost obvious proximity in relation to the social field of  today’s  reality, the current events of the crisis. The lady in the super market, standing before the cashier with a Toulouse-Lautrec in her basket as the apotheosis of the phantasmagoria of the commodity and the market, the grotesque pictures of the political leaders, the constant reference to Lehman Brothers and the crisis of contemporary capitalism, the World Economic Forum, the collapse of public insurance policies and the social claims, the Sotheby’s auctions, the negotiations over national matters and the rivalry between super powers (China, U.S.A), the destabilization of work and the dismissals, the salary reductions by the restructured capitalism (neo-liberal policies), the social reactions and rebellions, all the ready-made images of life as a spectacle are not juxtaposed as a commentary or a supposed understanding of what goes on around us. On the contrary, the works flirt with parody and imperfection. The art here is not insinuating but real, almost like spoken word. The language of painting (and art in general) is a medium, which could as well be a political manifest or just a talk between friends.

In that sense, the painted grey mass (the homogenized grey tones)through the kaleidoscopic ambiguity of the protesting or queuing crowd, of the cold Cabinet, where the Miró paintings hang lifeless of the wall, of the austere, almost stripped landscape of the collapsing banks, of the social security offices, of the art auctions, of  the always present mass media, of the faceless human figuresis not suggested as an aesthetisized language, nor is it a painted comment that portrays the capitalistic relations crisis today, but clarifies the dynamic of contradictions and  confusion that spirals us in the vertigo of a social crisis. In artwork and ephemera we don’t “read” about the crisis, we spin around in it.

On the border of parody, ridiculous, confusion, anger and shock, we spin still being present in the painting. The mask of the little, madly in love Pucca (children cartoon of south korean production, “a unique combination of fashion, technology, romance and humor”) not only connects us with the work as spectators, but more than that, puts us in it. The obsession on the mask, that we adopt by the prevailing way of production and reproduction of life, does not refer to the melancholy and sadness of the sterile social relations, a perspective in which subjectivity is converted to personal matter and everything refers to the ethic of personal responsibility. According to Walter Benjamin, the nature of this sadness becomes clearer when there is a question on who the bearer of this sadness identifies with. “The answer is inevitable: with the victor. […] empathy with the victor invariably benefits the rulers.” (VII Theses from Theses on the Philosophy of History).

On the contrary, artwork and ephemera do not bear the empathy of the winner nor projects sadness as the prevailing element. The mask here becomes a co-statement that by wearing our social facades we become a personification of our social relations in this specific era the capitalistic relationsin an attempt to adapt to a social function imposed to us by the threat of our extinction.

 

“The world of personification is an ordered world, a world that can be classified, a world in which people perform their social functions, a world that can be understood in functionalist terms. A world in which revolution has no place”.

John Holloway, Crack capitalism

In the same way, by presenting our contradiction, the artist’s work poses simultaneously the question of where is  the limit of function of this blackmailing consent with the present (crisis). It is a critique on an identity imposed to us by the structure of social relations, which fragments the flow of human activities in separated working spaces and specified characteristics. We are present in the painting, but with a determining  and vague  indefinition, as viewers-subjects of social production. We are not present through our identification with the real, but through a negation (mask). It is and it is not us. It is us but at the same time we areonly potentially– bearers of the critique of what seems to identify us with today’s world. In the same sense, capitalism as a social (and not economic) relation is not something beyond us but a “contradiction-in-motion”  that embodies us and considers us a prerequisite for its reproduction, Pucca’s mask as something of both the inside and  outside, becomes a definitive recognition of a fragmented identification, or maybe a process of identification that seems not to function anymore as the basis of social relations, of social bonds. The parody and the obvious bring to the forefront the inherent violence of the prevailing system, against which there is no peaceful “exit” but only a collision with the present in which we stand.

In that sense, we can discuss the presentation of the crisis in artwork and ephemera, not as a critical comment on reality but as a critical recollection ad hominem that focuses on the fragility instead of the invincibility of the system and considers the crisis a rupture and not a reconstruction (it is not a depiction of the capitalist system but of its crisis).

This specific work by Elena Akyla began in 2009, in the heat of the events of the world crisis, which erupted in Greece with the social turbulence of December 2008. The experience of the riots in the streets in a landscape where the social rivalry already existed underground for years (just like the world crisis already existed underground long before the moment of Lehman Brothers bankruptcy), deeply affected our overall impression on life. The “rift-induced heterotopia of the event  of December 2008 put in question the present and made us all (along with art) face everything that up to then we considered normal and into which we had learned to function. The social context was shifted and basic facts of our collective and personal lives obtained a whole new meaning. It is on this shifted context, this redefinition of the sequence of ideas, events, facts and images through the catalyst of the experience,  that artwork and ephemera is based.

The “pixels” and notes juxtaposed by Elena Akyla in this group of works become, just like in her former projects, some kind of archaeology of contemporary civilization. This particular work refers directly to her first solo show, entitled p-ar[t], curated by Marina Lagou in 2007. The common ground is the juxtaposition of parts-fragments in a linkage of elements that define memory, organizing a relation through their configuration. Here too, the notes remain notes, the “pixels” are juxtaposed as a collage revealing their own inherent formulation. The crowd-“pixels”, the ephemeral collage of current events, the snapshot, the cheap, worn paper, the scales of grey (the only real black is found on the mask’s head) are connected with the fragment, the non useful, the procedural element of the unfinished, which summarizes an everyday life full of cracks. This juxtaposition, as well as the countless veils of fragments laid on her former works, is the only intervention.

Katerina Nasioka, Ph.D Sociology, Institute of Social Sciences and Humanities (ICSYH) – Autonomous University of Puebla (BUAP), México

September 2013

____________________________

The title artwork and ephemera refers to the auction Lehman Brothers: Artwork and Ephemera Collection that took place on September 29, 2010, in the Christie’s. In this auction up for sale were artworks and other objects that decorated the walls and offices of the former banking superpower Lehman Brothers. One of them was a sign of its mission statement: “We are one firm defined by our unwavering commitment to our clients, our shareholders and each other”.

kunstsalon-villa-artista-invitation

Kunstsalon VillaArtista, Ανόβερο, Γερμανία,14 Ιουνίου – 3 Αυγούστου 2014

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: